เนื้อหาภายใน เป็นนิยาย BL
ถ้าผู้ใดไม่ประสงค์จะอ่าน ปุ่มบนขวาก็มีให้กดนะคะ
۞AT NIGHT۞
Main : JIN x ME x YAMAP
Author : แพงจัง@PLANKTON’s WORLD
Note : 3P เรื่องแรกได้อิ๊กก >”<
“กลับก่อนนะครับทุกคน”ร่างบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์โทรมๆใส่หมวกมิดชิด ยืนตรงก้มหัวให้กับทุกคน ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังประตูทางออกของโรงถ่ายละคร ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงไม่รู้ว่า นี่คือดาราหนุ่มหน้าสวยคนใหม่ของวงการบันเทิง...คาเมนาชิ คาซึยะ ผู้ที่ซึ่งได้รับรางวัลดารานำชายยอดเยี่ยมจากละครเรื่องก่อนที่เขาได้รับบทเด่นมาเมื่อไม่นาน
“คาเมนาชิคุงๆ อย่าลืมช่อดอกไม้ที่ฝากไว้สิ...แหมแฟนคลับให้ทั้งทีน้า~”ผู้หญิงคนนึงซึ่งเป็นผู้ช่วยในกองถ่าย ยื่นช่อดอกลิลลี่สีขาวให้คาซึยะที่รับมันมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะยิ้มให้หนึ่งที
“ขอบคุณครับ หว้า...วันนี้ผมลืมมันได้ไงเนี๊ย ฮ่ะๆ” “นั่นสิ ถ้าพี่เป็นแฟนคลับคนนั้น คงเสียใจแย่เลย อุส่าจ้างคนให้ส่งมาที่กองถ่ายทุกวันแบบนี้”พูดไปก็ทำท่าเพ้อฝันไป จนคาซึยะอดที่จะยิ้มไม่ได้
“แต่จนถึงตอนนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของมัน...แต่ช่างเหอะ ผมสงสัยจนเลิกสงสัยไปละ...เอ่อ งั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะฮะ”คาซึยะโค้งให้นิดนึง ก่อนจะหมุนตัวเดินต่อไป พลางเหลือบมองช่อดอกลิลลี่ในอ้อมแขนไปด้วย
...วันนี้ช่อใหญ่ซะด้วย...ถ้าจะแพงน่าดู...เจ้าของแกเป็นใครกันนะ เจ้าดอกลิลลี่...
“...กึก...กึก...” “เอ๋...?”อยู่ๆร่างบางก็ได้ยินเหมือนเสียงมีคนเดินตามหลัง แต่พอหันไปดูกลับเห็นแต่ทางเดินว่างเปล่า
“อะไรเนี๊ย...บรือส์ รีบกลับบ้านดีกว่า”คาซึยะรีบสาวเท้าเดินตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จนมาถึงที่จอดรถของตัวเอง แต่ในความรู้สึก ก็ยังเหมือนมีคนเดินตามหลังมาอย่างเงียบๆอยู่นั่นเอง...
“นี่นาย...”
“หืม?...เอ๊ะ!...เฮ้ยอะไรเนี๊ย....ปล่ะ ปล่อยนะ........อื่อๆ......อื่ออ” ในขณะที่กำลังจะล้วงกุญแจรถมาไขนั้น ก็มีบุคคลนิรนามเข้ามาทัก และใช้ยาสลบโปะหน้าคาซึยะอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ด้วยสติในตอนนี้ทำให้ดาราหนุ่มไม่อาจขัดขืนต่อสู้ได้ จึงล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นแทบเท้าบุคคลนิรนามนั้น...
“ฮัลโหล...จิน ชั้นได้ตัวคาซึยะมาแล้ว ไว้เจอกันที่ห้องนะเว่ย แค่นี้หล่ะ”บุคคลนิรนามวางสาย และตวัดร่างของคาซึยะไว้ในอ้อมกอด โดยไม่ลืมที่จะเก็บข้าวของๆคาซึยะและรวมไปถึงช่อดอกไม้ด้วย ก่อนจะอุ้มขึ้นรถสปอร์ตของตัวเองขับออกไป
ณ โรงแรมยามานิชิ
รถสปอร์ตของชายนิรนามขับเข้ามาจอดยังหน้าโรงแรม ซึ่งมีชายที่แต่งตัวดูภูมิฐานคนหนึ่งยืนอยู่ ด้วยรูปร่างภายนอก และอากัปกิริยาของพนักงานต้อนรับในโรงแรม ทำให้รู้ว่าคนๆนี้คงไม่ใช่แค่ลูกค้าที่มาพักแน่ๆ แต่เป็นถึงเจ้าของโรมแรมแห่งนี้...อาคานิชิ จิน และยามาชิตะ โทโมฮิสะ
“อ่าว นึกว่าแกจะรออยู่ที่ห้องซะอีก”ยามะพีเปิดประตูรถและเดินอ้อมฝั่งมาหาจินพลางทักทาย
“หึ เกรงใจหว่ะ และก็...ตื่นเต้นอยากเห็น...ของ...เร็วๆ”จินยกมือขึ้นลูบปาก สายตาก็จับจ้องไปที่ร่างบางที่ตอนนี้นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเบาะในรถ
“อ่า...งั้นแกก็ถือ ของ ขึ้นไปละกัน เดี๋ยวแกจะหาว่าชั้นไม่แบ่ง”พูดแล้วก็เปิดประตูรถ เอื้อมไปหยิบของทางด้านหลังและกลับออกมาส่งกุญแจให้พนักงานดูแลรถประจำตัวไป ก่อนจะเดินไปรอจินที่ลิฟท์ ส่วนทางด้านจิน ก็เดินเข้าไปอุ้มคาซึยะออกมาจากรถ ไม่วายที่จะแอบหอมแก้มนวลหนึ่งทีแรงๆ พลางเดินไปยังลิฟท์ส่วนตัวของทั้งสอง ที่ใช้ขึ้นไปยังที่พักชั้นบนสุด
“กลิ่นหอมดีหว่ะ นิ่มด้วย แกจะลองไหม ยามะพี?” พอเข้ามาในลิฟท์จินก็พูดขึ้น และหมุนตัวยื่นใบหน้าสวยของคาซึยะไปให้กับยามะพี
“ใจเย็นๆเดะวะ ไว้รวบยอดทีเดียวเลยมึง”ยามะพียิ้มอย่างมีเล่ห์นัย ก็นะ...พวกเขาสองคนรอเวลาแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่เห็นคาซึยะในงานรับรางวัลที่จัดขึ้นที่โรงแรม เขาทั้งสองที่มีสายเลือดโฮโมก็ต่างเห็นตรงกันว่า ต้องการเป็นเจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งนี้ให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม...
โดยวิธีแรกที่จินคิด คือส่งดอกไม้ไปให้ที่กองถ่ายทุกวัน จนคาซึยะตายใจและอยากรู้จักเจ้าของ หลังจากนั้นก็ค่อยทำความรู้จักกันไป...
แต่อย่างที่เห็น คาซึยะก็แค่รับช่อดอกไม้สวยๆมาชื่นชม แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ ไม่ได้ทำเหมือนติดใจอะไร จนยามะพีทนไม่ไหว จึงลงทุนขับรถไปที่กองถ่ายละครด้วยตัวเอง พลางหาโอกาสที่จะเอาตัวคาซึยะมาให้ได้...
และก็ทำได้สำเร็จ ภายในระยะเวลาสั้นๆ
ลิฟท์ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยามะพีก้าวเท้าออกไปก่อนจะตามด้วยจินที่สายตาก็ยังจดจ้องแค่ร่างบอบบางในอ้อมแขน ยามะพีล้วงเอาคีย์การ์ดมาเปิดประตูห้องเข้าไป ยืนรอจนจินเดินผ่านประตูเข้าไปก่อนจึงปิดประตูตามหลังอย่างเงียบเชียบ...
จินวางคาซึยะลงบนเตียงในห้องนอนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูงขึ้นมาดูเรือนร่างดาราหนุ่มหน้าสวยให้เต็มตา
“ถอดเลยดีไหมวะ?”จินยื่นหน้ามาถามความเห็นจากเพื่อนรักที่กำลังรินเหล้าใส่แก้วสองใบอยู่หลังเค้าท์เตอร์
“จะรออะไรอีกวะ ไอ้บ้า เออใช่...พอถอดเสร็จก็เอาเสื้อผ้าไปซ่อนด้วยหล่ะ เดี๋ยวหนีก็แย่เลยมึง”ยามะพีเดินถือแก้วเหล้าเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะยื่นส่งให้จินรับมาจิบแก้วหนึ่ง
“โด๊ปก่อนเว่ย มันส์แน่ๆ”ทั้งสองหลิ่วตาให้กัน เ
มื่อจินกระดกหมดแล้ว ก็วางแก้วลงข้างเตียงอย่างใจเย็น พลางก้าวขึ้นเตียงไปคร่อมทับคาซึยะ ก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิตตัวเก่งของเจ้าตัวออกที่ละเม็ดๆ เผยให้เห็นร่องอกราบเรียบขาวสะอาด ลงมาอีกหน่อยก็...ปทุมถันสีชมพูเข้มน่ากัดให้ขาด สายตาหื่นของจินไล้ลงมาถึงเข็มขัดวาววับ ไว้เท่าความคิด จินจัดการปลดสิ่งไม่พึงประสงค์ที่จะอยู่บนร่างกายของคาซึยะออก ก่อนจะค่อยๆรูดกางเกงยีนส์ลงมาเผยให้เห็นต้นขาขาว หัวเข่า และเรียวขาที่มีขนขึ้นเล็กๆประปราย
“แม่ง สวยชิบหายเลย...”จินสูดหายใจเข้าปอดหนึ่งที ก่อนจะทำการดึงกางเกงใน ส่วนปกปิดส่วนสุดท้ายลงมา...สะโพกเล็ก...ขนอ่อนที่ขึ้นรอบๆส่วนอ่อนไหว...ต้นขาด้านใน...และส่วนสุดท้าย ช่องเร้นลับที่จะรับเอาแก่นกายของทั้งเขาและยามะพีเข้าไปพร้อมกัน...
“โอ้โห...สีสวยดีหว่ะ”ยามะพีขึ้นมาบนเตียงพร้อมกับที่ร่างท่อนบนเปลือยเปล่า ในมือ ถือเนกไทด์สีดำสองเส้นไว้ด้วย
“จะมัดเหรอวะ?”จินถามพลางกวาดเอาชุดของคาซึยะมาถือไว้
“อื่อ...ขี้เกียดเล่นวิ่งไล่จับ มัดทั้งมือทั้งปากเลยดีกว่า”พูดไปก็ทำอย่างที่ตัวเองว่าไปด้วย
“เออก็ดีเหมือนกัน งั้นชั้นเอาเสื้อไปเก็บก่อนนะเว่ย แกอยากลองเอาก่อนก็เชิญได้เลยตามสบายเพื่อน ชั้นกะจะอาบน้ำด้วย”จินพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน ทิ้งให้ยามะพีมองของเล่นตรงหน้าอยู่คนเดียว
“อ่า...งั้นไม่เกรงใจละ หึหึ...ขอโทษนะจ๊ะ คนสวย”ยามะพีเริ่มลิ้มรสจากตุ่มไตเล็กๆสีน่ากินทั้งสองข้างจนเยิ้มไปด้วยน้ำลาย ก่อนจะใช้มือบดขยี้จนร่างของคาซึยะที่สลบไม่รู้เรื่องกระตุกเป็นพักๆ และเมื่อเล่นจนมันแข็งเป็นไตแล้ว...ยามะพีก็ไล้ลิ้นลากลงไปถึงท้องน้อย กดจูบทำรอยสองสามที่ ก่อนที่จะใช้ปากปลุกส่วนอ่อนไหวของร่างบางให้ตื่นขึ้น... เมื่อส่วนปลายเริ่มเปลี่ยนสี เปลี่ยนรูปร่าง ยามะพีก็ใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งแตะเหล้าในแก้วของตนที่เหลืออยู่ ก่อนจะใช้มันเบิกทางทางหลังของคาซึยะ
“อื้มม...มมม....อ๊ะ!...อื้ออออ ออ อื้อๆ” ในจังหวะนั้นเองที่ทำให้คาซึยะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา รับรู้กับความเป็นไปของตัวเอง...
“อ่าวตื่นซะแล้วแฮ่ะ”นี่ไม่ใช่เสียงของยามะพี แต่เป็นเสียงของจินที่พึ่งออกมาจากห้องอาบน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว ยืนอยู่ปลายเตียง
“อื่อๆ...อืออ...ออ”คาซึยะขืนแรงสุดกำลัง พลางเตะขาขึ้นลง แต่มันก็ไม่ได้เป็นการขัดขวางการกระทำของยามะพีสักเท่าไหร่ แบบนี้ยิ่งเพิ่มรสชาติในการลิ้มลองเป็นเท่าตัว
“ดิ้นเข้าไปๆ ไม่รู้หรือว่าชั้นชอบ ฮ่ะๆ”ยามะพีเพิ่มนิ้วสอดใส่เข้าไปอีกหนึ่ง และขยับรุนแรงมากทำให้ร่างบางรู้สึกเจ็บแปลบและเสียวซ่านในคราวเดียวกันจนต้องหยุดการขัดขืน และกลับมาหายใจรวยรินแทน คาซึยะหน้าแดง น้ำตาคลอเบ้า ปากก็กัดเนคไทด์ระบายความขมขื่นไปพลาง ส่วนจินตอนนี้ขึ้นมาอยู่บนเตียงกับอีกสองคนแล้วเรียบร้อย มือก็ช่วยทำหน้าที่ปลุกเร้าด้านหน้าให้ร่างบาง จนเริ่มมีน้ำปริ่มๆตรงส่วนปลายแล้ว...
“เอายังวะ?”จินถาม
“แกรึชั้นก่อน?”ยามะพีเงยหน้าขึ้นมาหา
“งั้นเชิญแกก่อน ชั้นให้เว่ย ฮ่าๆ”จินยิ้ม แล้วก็ลุกไปนั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียง นั่งดูเพื่อนรักเอากับของเล่นที่มีดีกรีเป็นถึงดารา
“อ๊ะ....อื้ออ ...อื่อๆ...อื้อออ”
“เอาไว้ให้พวกเราได้เอานายก่อนนะ...แล้วจะปล่อยให้พูดได้ เด็กดี หึหึ”ยามะพีปลดเครื่องพันธนาการตนเองอย่างช้าๆ ดูปฏิกิริยาของคาซึยะไปด้วย แอบหัวเราะชอบใจ เมื่อร่างบางตาโตตกใจเพราะเห็นแก่นกายแข็งขึงของเขาที่โผล่พ้นออกมาจากกางเกงในแล้ว...
แขนแข็งแรงจับสะโพกเล็กให้ลอยสูงขึ้นเล็กน้อย แก่นกายใหญ่โตถูกยัดเยียดเข้าไปจนสุด คาซึยะส่งเสียงร้องครวญครางดังทั่วห้อง นัยน์ตาปรือปรอยไปด้วยหยาดน้ำตา
“อ๊ะ....อื่อ...อ๊ะ....อ๊ะ......อะ”ยามะพีเริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะเร็วบ้าง ช้าบ้างเพื่อให้ไปถึงจุดสุดยอดได้เร็วๆ
“อ่า......รู้สึกดีจริงๆเลย”เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่น จินที่นั่งมองภาพตรงหน้าอยู่นานเริ่มทนไม่ไหว ขยับแก่นกายของตนเองให้เข้ากับจังหวะที่ยามะพีสอดใส่ในตัวร่างบางไปด้วย จนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะปลดปล่อยจึงหยุด และเดินขึ้นมาร่วมวงบนเตียงด้วยคน
“เฮ้ย ยามะพี แกพลิกไปอยู่ด้านล่างดิ๊ แล้วให้คาซึยะคร่อมทับแกไว้ เดี๋ยวชั้นขอเอาบ้าง แม่งไม่ไหวละ”จินลูบคลำแก่นกายที่แข็งตั้งชันเสมือนปลอบโยนมัน
“งั้นชั้นออกมาก่อนก็ได้...”
“ไม่เป็นไรๆ เล่นสามคนตอนนี้ดีกว่า ได้อารมณ์ดีวุ่ย”พอจบคำ ยามะพีก็พยักหน้าพลางยิ้ม ก่อนจะพลิกตัวคาซึยะ ขึ้นมาคร่อมไว้ด้านบน
“อ๊ะ!...ฮื่ออ....อื่อๆๆ”คาซึยะที่แม้จะไม่ยอมยังไงก็ต้องเล่นไปตามเกมที่ทั้งสองวางไว้จนจบ...ไม่สามารถทำอะไรได้
“อ่ะ...อ๊ากกกกก...กกก ฮื่อๆ...ฮึกก” จินยึดสะโพกคาซึยะไว้แน่น ก่อนจะทำการสอดใส่ของตนเองเข้ามาทางด้านหลัง จากในท่านี้ทำให้แก่นกายใหญ่โตทั้งของจินและยามะพี สอดใส่เข้ามาพร้อมกันในร่างของคาซึยะ จนดาราหนุ่มรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ช่องทางด้านหลัง เหมือนมันจะฉีกขาดจากกันแล้ว ริมฝีปากบางเม้นเข้าหากันแน่นจนซีดกัดระบายความเจ็บไปที่เนคไทด์ พลางหลับตาปี๋
“แกขยับนะเว่ยจิน ชั้นไม่ถนัดหว่ะ”
“ได้ไงวะ ขยับพร้อมกันเลยมึง ชั้นอยากฟังเสียงทรมานของคาซึยะอีกซักหน่อย เสียงเพราะดี”พอจบคำ น้ำตาจากดวงตาที่ปิดสนิท ก็ไหลลงมาตามทางน้ำตา พร้อมๆกับที่ทั้งยามะพีและจินเริ่มขยับแก่นกายของตนเองเสียดสีกันภายในช่องเร้นลับ...
“อ่า.......” “อ่า.........สุดยอด” สักพักใหญ่ๆ เพื่อนโฮโมทั้งสองคนก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกันในร่างคาซึยะ ที่บัดนี้นอนนัยน์ตาเหม่อลอยไปแล้ว และรู้สึกว่าส่วนแข็งขึงของร่างบางก็ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยเลยซักครั้ง...มันจึงยังคงตั้งสง่าอยู่แบบนั้น แต่ก็ไม่มีใครคิดจะช่วยทำให้มันสงบลง ด้วยสาเหตุที่ว่า...ดูแล้วเพลินตาดี...
ยามะพีเลือกที่จะถอนแก่นกายออกไปก่อน และเดินตัวเปล่าออกไปเข้าห้องอาบน้ำ ระหว่างนี้จินจึงถือโอกาส เข้าครอบครองดาราหนุ่มน้อยคนเดียว
“นี่...ชั้นอยากได้ยินเสียงนายชัดๆ อืม...งั้นแก้เนคไทด์ให้ดีกว่า”จินเอื้อมมือไปแกะปมที่ยามะพีมัดไว้ที่หลังศีรษะคาซึยะออก และโยนมันส่งๆไปข้างเตียง ส่วนคาซึยะที่แม้จะถูกแก้ที่ปิดปากออกแล้ว แต่ก็ยังไม่มีแรงพอที่จะร้องหรือเปล่งเสียงอะไรออกมา...
“อ๊ะ....อ๊า.....อ๊ะ...ฮึกก....อ๊ะ.....”จินที่ตอนนี้ยังไม่ได้ถอนแก่นกายออกก็พยายามสอดใส่ และเร่งจังหวะให้ไปถึงจุดสุดยอดอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้ดูจะง่ายกว่าครั้งที่แล้วมากๆ ทั้งปากทาง ทั้งด้านในก็ไม่คับแคบ พอให้เอ็นเนื้อแข็งของเขาสอดใส่ได้พอดี พอได้จังหวะหน่อยก็มีการบีบรัดตัวของหูรูด เนื้อหยุนๆที่สัมผัสได้ทำให้เกิดอารมณ์ยิ่งขึ้นไปอีก
“อ่า....ฟู่~” จินจับโคนแก่นกายของตนเอง ก่อนจะถอนออกมา และมีน้ำคาวทั้งของใหม่ของเก่า ปนกันมั่วไหลออกมาด้วย จินมองไปที่ปากทางเข้า ซึ่งตอนนี้ขมิบตอดเป็นจังหวะการหายใจของร่างบาง และสายตาจินก็เหลือบไปเห็นส่วนแข็งขึงของร่างบางที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยซักครั้ง ทำท่าจะช่วย ถ้าไม่ติดที่ว่าเจ้าของร่างพลิกหันหลบไป และใช้ต้นขาหนีบปกปิดไว้...
“อะไร...ก็แค่จะช่วย...”
“ไม่ต้อง...ขอบคุณ...แต่...แต่ถ้าอยากให้ช่วย งั้นก็ปล่อยผมกลับบ้านเถอะ ฮึกก...”เสียงที่เปล่งออกมาสั่นและแหบเล็กน้อย คาซึยะรู้สึกว่าการเปล่งคำพูดออกมาแต่ละคำช่างยากเย็นนัก เมื่อเทียบกับการที่ท่องบทตามสคริปตอนแสดง
“ปล่อยนายเหรอ? ฝันไปเหอะ ของเล่นดีๆที่เข้ากันได้ และชั้นสองคนถูกใจ มันมีไม่กี่ชิ้นบนโลก ในเมื่อหาเจอแล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยไปเล่า หืม...คาซึยะ” ยามะพีที่อาบน้ำเสร็จและเห็นว่าในห้องเงียบผิดปกติจึงเดินเข้ามาดู ยืนพิงโซฟาข้างเตียงและมองคาซึยะไปด้วย
“พวกคุณเป็นใคร ผมก็ไม่รู้จัก แล้วยิ่งมาทำกับผมแบบนี้ ผมยิ่งไม่อยากอยู่หรอกนะ!”คาซึยะจิกเล็บเข้าหาฝ่ามือแน่น ก่อนพยายามใช้มือยันตัวเองขึ้นจากที่นอน และนั่งในท่าที่สามารถปกปิดส่วนน่าอายได้มากที่สุด
“หึหึ นายรู้จักพวกเราดีเลยแหละ...ก็ช่อดอกไม้นั่นไง ลิลลี่สีขาว...”จินเป็นคนเอ่ยปากพูดออกมา คาซึยะที่ได้รู้ความจริงถึงกับอึ้ง จับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก
“พะ...พวกคุณเอง”
“ใช่แล้วคนสวย...”จินทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้คาซึยะ
“อย่ะ...อย่าเข้ามานะ พวกคุณมันวิปริต!!”
“โอ๊ะ โอ๋...แล้วอยากรู้ไหมจ๊ะ...ว่าไอ้ความวิปริตของพวกเราที่ว่าเนี๊ย มันลงที่ใคร หืม?”ยามะพีชักเริ่มสนุก จึงคลานขึ้นเตียงมาอีกคนหนึ่ง ต้อนให้คาซึยะหนีไปอยู่ตรงหัวเตียง ตัวสั่น
“อย่า...อย่านะ อึก ขอร้อง...ไม่เอาแล้วๆ...ด่ะ ได้โปรด ฮื่อๆ ผมยอมทุกอย่างแล้ว อย่าทำนะ ฮึกก”คาซึยะยกมือที่ยังโดนมัดอยู่ขึ้นบังหน้าตนเองไว้
“แบบนี้ค่อยว่ากันง่ายหน่อย...เด็กดีๆ งั้นเดี๋ยวจะปล่อยให้กลับบ้าน”จินเอื้อมมือไปตบหัวคาซึยะสองสามที ก่อนจะหันไปหายามะพีและยักคิ้วใส่กัน
“เอาเป็นว่า...ต่อแต่นี้ไป นายเป็นของเล่นของพวกเรา และเมื่อพวกเราต้องการ นายก็ต้องหามา เข้าใจ?”จินเชยคางมนของคาซึยะขึ้นให้มาสบตากัน
“คะ...ครับ”ไว้ให้รอดจากที่นี่ ค่อยหาทางหนีก็ยังทัน...คาซึยะคิดในใจ
“อ้อ...แล้วอย่าคิดหนี หรือไม่รับโทรศัพท์หล่ะ เพราะพวกเรา...เหนือกว่าที่นายคิด จำเอาไว้”ก็จะไม่ให้เหนือกว่าได้อย่างไรหล่ะ ในเมื่อมีเงิน ก็ใช้ซื้อข้อมูลส่วนตัวของนายได้หมดแล้ว หึหึ
พอยามะพีบอกประโยคต่อมา แผนการที่คิดไว้คนเดียวในใจของร่างบางเป็นอันต้องพังทลาย...
“อื่มม...พวกเราก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว งั้นชั้นจะส่งนายกลับบ้าน ป่ะ ลุกขึ้นอาบน้ำ”จินจับแขน ช่วยพยุงคาซึยะให้ลุกขึ้นจากเตียงลงมายืนที่พื้นพรม แต่พอจะก้าวขา คราบน้ำคาวเหนียวๆก็ซึมออกมาจากหลืบของแก้มก้นด้านใน
“...อ๊ะ......”
“หวา ไหลย้อยออกมาเลย...สงสัยต้องทำความสะอาดกันอีกยาวเลย ฮ่ะๆ จิน ไปต่อที่ห้องน้ำกันดีกว่าหว่ะ”
“หึหึ”
:::END:::
-"- กลับมาปัดฝุ่นบล๊อกตัวเอง คิกก
เอาแบบว่า พออ่านได้ไปก่อนนะ เหนื่อย - -"
edit @ 18 Dec 2007 23:07:54 by แพงจัง
edit @ 18 Dec 2007 23:11:29 by แพงจัง
edit @ 18 Dec 2007 23:21:58 by แพงจัง
