Author : Iswa-KIssJ*(แพงจัง)

Actors : JIN x KAME

Part 1

หลังจากที่ร่างบางเอ่ยคำว่า เกลียด ออกไป ก็ดูจะมีท่าทีสงบลง พยายามเดินก้มหน้าเดินตามหลังองค์รัชทายาทแห่งเมืองเฮอัน มาจนถึงม้าสีนิลคู่ใจของพระองค์ และตาเรียวก็สังเกตเห็นม้าสีขาวนวลอีกตัว ที่อยู่ข้างๆกัน ซึ่งปราศจากคนกุมบังเหียน

ม้าตัวนั้น ชื่อชิโร่ ต่อไปนี้มันจะเป็นม้าประจำกายเจ้า ข้ายกให้จินฉวยมือนุ่มให้เดินตามเข้าไปใกล้ม้าตัวดังกล่าว

แต่ข้า...คาซึยะอ้ำๆอึ้งๆ เพราะตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยได้มีโอกาสฝึกขี่ม้ากับเค้าเลย แล้วจะเป็นได้อย่างไรกัน ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ โดนลมนิดหน่อยก็ไข้จับแล้ว จึงไม่ค่อยมีใครสนับสนุนให้ทำอะไรที่หักโหม เกินกำลัง

อ้อ รู้แล้ว แม้แต่ตอนนี้ เจ้าก็ยังไม่มีปัญญาขี่ม้า หึ นี่หรือองค์รัชทายาท กรุงชินจิ น่าสมเพศซะไม่มีแม้จะต่อว่าคาซึยะไปแบบนั้น แต่จินกลับช้อนร่างบางไว้ในอ้อมอก ก่อนจะจับให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าของตนเอง แล้วจึงขึ้นตามมานั่งซ้อนข้างหลัง ทิ้งให้ม้าสีขาวนั่น ต้องไร้คนบังคับไปโดยปริยาย

เจ้านี่ วันๆกินอะไรบ้างรึเปล่า ถึงผอมจนข้านึกว่าอุ้มแม่นาง เอวบางร่างน้อยออกมาจากหอนางโลม...คาซึยะหันหลังกลับมาหาจิน เพื่อที่จะตอบโต้ โดยไม่ได้คำนวณระยะห่าง ริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่ จึงไปประกบเข้ากับปากของจินพอดิบพอดี ร่างสูงแม้จะตกใจ แต่ก็พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ลำแขนแกร่งจึงถือวิสาสะโอบกอด ลูบไล้คนตัวเล็กให้แนบชิดกันยิ่งขึ้น พลางมอบจุมพิตที่ร้อนแรงบนหลังม้าให้อีกฝ่าย เรียกเสียงร้องโห่ฮาจากทหารผู้ร่วมรบและที่นั่งบนหลังม้าได้มากโขอยู่

แฮ่กๆ...ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้น่ะท่าน!คาซึยะพยายามใช้มือของตนดันอกล่ำให้ออกห่าง ถ้าไม่ติดว่าอยู่บนหลังม้า จะวิ่งหนีไปให้ไกลเชียว อับอายนัก ตำแหน่งก็สูง มาทำอะไรผิดทำนองครองธรรม ประเจิดประเจ้อ ให้ทหารร่วมร้อยคนเอาไปนินทาเล่นกันสนุกปาก

อะไรกัน...พอถูกลดตัวจนเป็นแค่เชลย นามที่เจ้าเคยเรียกข้าก็เปลี่ยนไปด้วยงั้นสิ? จินตวัดสายตาหยิ่งยโสมามองร่างบางในอ้อมกอด

ใช่! เพราะข้าเป็นคนเจียมตัว รู้ว่าตอนนี้ข้ามันต่ำต้อย เป็นแค่เชลยสำหรับท่าน และเชลยก็ไม่มีสิทธิเอ่ยชื่อผู้สูงศักดิ์ใบหน้างดงามหันกลับไปมองทางข้างหน้า เมื่อจินกระทุ้งท้องม้าให้วิ่งเหยาะๆไปตามทาง พร้อมทั้งขบวนพลจำนวนมากเริ่มเคลื่อนทัพออกจากตัวเมืองชินจิ

ต่อไปนี้ เจ้าจงเรียกข้าเหมือนที่เจ้าเคยเรียก และข้าก็จะเรียกเจ้าว่า แม่นางคาซึยะคนที่ถูกตั้งชื่อนามข้างหน้าให้ใหม่ หันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจ แต่พอรู้ว่าไม่ได้คำตอบอะไรที่มากไปกว่านั้นจึงนั่งปิดปากเงียบ ขบคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแต่เพียงผู้เดียว ปิดกั้นการรับรู้จากภายนอก จมอยู่ในห้วงความคิดของตน...

รู้ไหม...

ทำไมข้าถึงมาตีเมืองชินจิของเจ้า...

ทำไมข้าถึงเจาะจงไม่ฆ่าเจ้า ผู้มีสายเลือดขัตติยะ เพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่...

แต่กลับฆ่าทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงและเด็ก แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่ง พระวงศ์ของเจ้า

ทำไมข้าจึงให้เจ้าได้เพียงแค่ฐานะเชลย...

เพราะถ้าทำแบบนี้ การที่จะได้เจ้ามาครอบครอง เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว มันง่ายซะยิ่งกว่าปอกกล้วยซ่ะอีก

ข้าเสียเวลามามากแล้ว ต่อไปนี้ข้าขอทวงเวลาของข้าคืนบ้างนะ แม่นางคาซึยะ เสี้ยนหนามต่างๆถูกกำจัดไปแล้ว ผืนหญ้ากว้างใหญ่ ไร้วัชพืช ใยข้าจะมัวนิ่งเฉยอยู่เล่า!

.
.
.
.

ขบวนม้าเคลื่อนตัวมาถึงที่ๆเคยเป็นทุ่งดอกไม้ อันเป็นสถานที่แห่งความขมขื่นของจิน ตาคมกล้ากวาดสายตามองทุ่งโล่งอย่างเหยียดๆ เมื่อวานก่อน เขาเป็นคนออกคำสั่งให้ทหารนำไฟมาเผาที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางลบความทรงจำแสนช้ำนั้นได้ แต่ก็อยากจะทำมัน เพื่อความสะใจ ตอกย้ำหัวใจบอบช้ำอย่างสาหัสว่า...คาซึยะไม่ได้มีใจให้แม้เพียงนิด...และตอนนี้ดูจะเกลียดกันแล้วด้วยซ้ำ

เอ่อ...จิน หยุดก่อนได้หรือไม่ ข้าชักเวียนหัวมือขาวยกขึ้นมานวดขมับ

ขอโทษด้วยที่ทำตามใจเจ้าไม่ได้ แม่นาง...เสียงราบเรียบดุจทะเลยามค่ำคืน เอ่ยออกมาเป็นคำตอบ ร่างบางมุ่ยหน้าลง

ใช่สิ...ข้ามันไม่ใช่คนที่อยู่ในตำแหน่งที่สั่ง หรือแม้แต่จะขอร้องใครได้อีกแล้ว ฮึกๆ จินคนเก่าหายไปไหน กลับมาเถอะ...ได้โปรด

ท่านพ่อ ท่านแม่ ต่อแต่นี้ไป ข้าไม่เหลือใครแล้วจริงๆ ข้าอยู่ตัวคนเดียวบนโลกที่โหดร้าย ช่างเหน็บหนาวนัก ทำไม...ทำไม ข้าถึงไม่ตายตามท่านไปนะ ท่านพ่อ ท่านแม่ มารับข้าด้วยเถิด...ในเมื่อคนที่ข้ารัก ได้จากไปหมด แล้วข้าจะทนอยู่เดียวดายได้อย่างไรกัน

บ้านเมืองชินจิของเรา ต้องตกไปอยู่ในน้ำมือของพวกเฮอันจนหมดสิ้น เป็นเพราะข้าอีกนั้นแหละ...ข้า ข้ามันไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่าง เคยถามตัวเองอยู่ทุกวัน ว่าเกิดมาเพื่ออะไร รั้งแต่จะสร้างความเสื่อมเสียให้แก่เชื้อพระวงศ์...ท่านพ่อ อภัยให้ข้าคนนี้ด้วย ลูกมันอ่อนแอ ฮื่อๆ

น้ำตาไหลรินอาบแก้มใส จนร่วงเผลาะมาใส่มือจินที่ทำหน้าที่บังคับม้าและโอบประคองคาซึยะไปด้วยในตัว ชายหนุ่มรู้สึกถึงบรรยากาศเศร้าโศกของคนตัวเล็ก แต่ก็ตีหน้านิ่งเฉย พลางหันไปส่งสัญญาณให้กับทหารที่เดินนำทัพตามมา...

ทำไมจะไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างในอ้อมกอดกำลังนึกอะไร ต้องการอะไร ต้องขอบคุณท่านอาที่เลี้ยงคาซึยะมาแบบนี้ ไม่ว่าจะคิดอะไร ก็แสดงออกมาทางสีหน้าไปซะหมด

แม่นาง...ต่อจากนี้ข้าจะควบม้าแล้วนะ จับให้แน่นๆหล่ะ ตกไปข้าไม่ช่วยนะ บอกไว้ก่อนจะไม่ช่วยแน่เหรอจิน...หึ

เอ๋ แล้วขบวน...ม้าสีนิลกำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็วที่เพิ่มมากขึ้น จนผมยาวดำเป็นมันขลับของคาซึยะ ขยับพลิ้วไหวไปตามลม

หุบปากได้แล้ว ไว้ให้ไปถึงวัง เจ้าอยากจะพูดอะไรก็เชิญ!จินพูดด้วยเสียงอันดัง อาจจะเพราะรำคาญ...หรือไม่ก็กลัวว่าระหว่างที่ม้าควบทะยานไปข้างหน้า ร่างบางที่มัวแต่อ้าปากพูด โดยไม่ได้ระวังนั้น จะได้รับบาดแผลในปาก จากแรงกระแทกของฝีเท้าม้า อาจทำให้ระหว่างที่พูด ลิ้นสีสดจะถูกฟันคมขบเข้าจนได้เลือดกัน...

....สิ้นเสียงทรงอำนาจ คาซึยะก็กลับไปทำตัวเงียบ นั่งก้มหน้าตามเดิม ระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมาด้วยน้ำตา...จากนี้ น้ำตาคงเป็นเพียงสิ่งเดียว ที่เป็นเพื่อนคาซึยะได้

จินใจอ่อนยวบ เมื่อหลังมือยังสัมผัสถึงน้ำใสๆที่หยดลงมาไม่ขาด แต่จะให้แสดงท่าทีว่าเป็นห่วง เป็นใยเด็กหนุ่มตรงหน้าก็คงไม่ได้ ถ้าข้ายิ่งแสดงความใจดี มีเยื่อใยต่อเจ้ามากเท่าไหร่ โอกาสที่เจ้าจะหนีจากข้า...ก็ย่อมมีมากเป็นทวีคูณ ไม่มีวันซะหล่ะ! 

ข้าตัดสินใจแล้ว การทรมานเจ้า เป็นสิ่งเดียวที่จะผูกมัดเราไว้ด้วยกัน ในเมื่อไม่สามารถอยู่ด้วยกันเพราะรักได้...ก็ต้องอยู่ด้วยกันเพราะความเกลียดชังนี่แหละ!

ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนแค้นนักแค้นหนา...แต่ในใจบอบช้ำดวงนี้ หารู้ไม่ว่า กลับรักเจ้าไม่มีวันเสื่อมคลาย คาซึยะ ยอดดวงใจของข้า ของข้าคนเดียว

คำว่ารัก ข้าจะไม่เอ่ยออกมาให้เจ้าได้ยินมันอีก ถึงแม้ข้าอยากจะพร่ำบอกเจ้าทุกสามเวลาหลังอาหาร เพราะข้ารู้...รู้ว่า เมื่อบอกออกไป คำตอบเจ้าก็ไม่ใช่ ...คำที่ข้าอยากได้ยินมากที่สุด...

ชายหนุ่มควบม้าสีนิลจนในระดับสายตา สามารถเห็นกำแพงเมืองเฮอันอยู่ลิบๆแล้ว จินลอบยิ้มอย่างดีใจ ในที่สุดก็ได้กลับมาบ้านซักที

ทหารยามเฝ้าประตูเมืองเมื่อเห็นม้าคู่ใจองค์รัชทายาท กำลังจะควบมาทางนี้ จึงรีบกุลีกุจอส่งสัญญาณให้ทหารอีกคนนำข่าวนี้ไปบอกแก่คนในวังหลวง เพื่อจัดการต้อนรับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่ สมเกียรติ

พอทั้งสองเข้ามาสู่ในเขตพระราชวังเป็นที่เรียบร้อย จินก็ลดฝีเท้าม้าลง ให้กลายเป็นวิ่งเหยาะๆ ซึ่งในระหว่างนี้ จินสังเกตเห็นสายตาทุกคู่กำลังจับจ้องมอง ร่างแบบบางในอ้อมอกกว้างของเขา คงจะมีแต่คนตาบอดเท่านั้นที่ไม่หันเหลียวมองคาซึยะ ผู้ชายที่มีรูปร่างอรชร น่าทะนุถนอม วงหน้ารูปไข่จิ้มลิ้ม ผิวขาวสะอาดไร้มลทินใดๆ ผมยาวสลวยเกินชายแบบนี้ หลายคนคงคิดกันไปว่าท่านรัชทายาทจับหญิงสาวแห่งเมืองชินจิมาทำเมียแล้วกระมัง

จินยิ้มกริ่มที่เห็นทหารทุกคนทำหน้าสงสัยใคร่รู้ พลางตวัดสายบังเหียนให้ม้าหมุนกลับมายังพื้นที่ว่างตรงประตูหน้าพระราชวัง

ถ้าอยากรู้กันนักว่าคนๆนี้เป็นใคร ข้าก็จะประกาศให้รู้เดี๋ยวนี้หล่ะ!

อ๊ะ! จะทำอะไรข้า...อื้อ.....อื้อคางแหลมถูกมือจิน จับให้หันมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่ริมฝีปากแดงจัดจะถูกครอบครองลงอีกครั้งอย่างเร้าร้อนตามเดิม มือผู้รุกราน ไล้เปะปะไปทั่วร่างกายคาซึยะ จนสอดเข้ามาถึงต้นขากลมกลึงด้านใน นัยน์ตาเรียวเบิกโพล่ง พยายามขืนตัวอย่างสุดกำลังจนหลุดมาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดอุ่นร้อนขององค์รัชทายาท

แหม...ก็ข้าอยากประกาศให้คนอื่นรู้หนิ ว่าแม่นางสุดสวยคนนี้เป็นของใคร...ฟอดแอบชิงหอมแก้มใสแดงระเรื่อ หลังพูดเสร็จ จนคาซึยะเบี่ยงหลบไม่ทัน ได้แต่เจ็บใจปนขัดเขิน กำมือแน่น

...ทำไมต้องทำขนาดนี้ ทำเหมือนข้าเป็นผู้หญิง ทั้งที่...ทั้งที่ข้าเป็นผู้ชาย...

จะย่ำยีกันไปถึงไหน...เห็นข้าไม่มีศักดิ์ศรีหรืออย่างไรกัน จิน

บางครั้งศักดิ์ศรีอันสูงส่งของเจ้า ก็กินไม่ได้หรอกนะ จำใส่หัวเจ้าไว้ แม่นางม้าเคลื่อนตัวอีกครั้งไปยังหน้าวังหลวง ที่บัดนี้มีคนมากมายมารอต้อนรับการกลับมาของจิน โดยเฉพาะท่านทักคิซาว่า ท่านพ่อของจิน

องค์รัชทายาทลงจากหลังม้าจากนั้นจึงอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมอกแกร่ง ไม่ยอมปล่อยให้ของรักของหวง ที่กว่าจะได้มาแสนยากลำบาก ห่างกายแม้เพียงนิด

ใช่ คนอย่างข้า ศักดิ์ศรีมันสูงจนท่านยังเอื้อมไม่ถึงเลยหล่ะ เพราะท่านมัน...อึ๊กกอยู่ๆ ริมฝีปากหนาก็ประกบลงมา โชว์ทุกคนที่มารอต้อนรับ จนอึ้งไปตามๆกัน จูบครั้งนี้นานจนคาซึยะรู้สึกหายใจไม่ออก มือทั้งสองข้างจึงออกแรงดันอกจินเป็นการเตือน

เอาหล่ะๆ เจ้าจิน...พอได้แล้ว วันนี้รู้สึกเจ้าจะมอบอาหารสายตาให้พวกเหล่าทหารมามากแล้วนะ...เอ่อ รวมทั้งพ่อด้วยทักกี้รู้ว่าถ้าไม่ห้ามลูกมันตอนนี้ เห็นทีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แถวนี้จะต้องกลายเป็นที่โชว์หนังสดซะแล้ว

โถ่ท่านพ่อ ข้าไม่เห็นว่ามันจะน่าอายตรงไหน ...อะไรคาซึยะ?พอจินถอนจูบมาตอบโต้กับผู้เป็นพ่อไปแบบนั้น คนในอ้อมอกกว้างจึงดึงทึ้งเสื้อท้วงจินอีกคน

ข้าไม่หน้าด้าน หน้าทนเหมือนจินนะ ไอ่คนหน้าไม่อายคาซึยะบ่นงึมงำคนเดียว แต่ระยะแค่นั้นก็เพียงพอต่อการรับรู้ของจิน

อ้อเหรอ...วันนี้เจ้ายั่วข้าหลายหนแล้ว รู้ตัวไหม หืมจินก้มหน้า เอาจมูกชนจมูกจิ้มลิ้มของร่างบาง ที่ทำท่าร้อนๆหนาวๆ

ท่านพ่อ เอาไว้วันพรุ่ง ข้าจะมารายงานเรื่องทั้งหมด แต่วันนี้ข้าขอไปลงโทษเชลยสุดสวยของข้าก่อน ลาหล่ะขอรับคำที่จินเอ่ยเล่นเอาคนฟังต้องนิ่งอึ้ง ได้แต่มองตามหลังกว่างใหญ่ของลูกชายไป ทางนั้นคงไม่พ้นตำหนักตะวันออก ซึ่งเป็นส่วนของจินเป็นแน่

ข้าว่ามันแปลกๆอยู่นะ มีอย่างที่ไหน เอาเชลยจากเมืองขึ้น มาทำเมีย

แต่ถ้ากระหม่อมจำไม่ผิด นั่นมันองค์รัชทายาทของกรุงชินจินะ ขอรับ ท่านทักคิซาว่า

นี่ลูกข้าเป็นพวกรักร่วมเพศรึนี่...หืม สึบาสะทักกี้เข้ามาโอบกอดคนสนิท ที่ท่านเจ้าเมืองเฮอันใช้อำนาจที่มีแต่งตั้งให้เป็นราชเลขาส่วนพระองค์

แล้วท่านไม่ใช่หรือขอรับ?คนโดนสวมกอดถามเสียงแผ่วเบา ก่อนจะแกะมือปลิงนั่นออก

ไม่ใช่ซักหน่อย ข้าแค่เหงา หลังจาก แม่ของเจ้าจินไม่อยู่แล้ว...หัวใจข้าก็อ้างว้างตาคมกริบที่จินถอดแบบมานั้น กำลังมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามอย่างเลื่อนลอย

งั้น...คืนนี้ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนจนถึงเช้าเลยก็ได้ รึท่านจะว่าอย่างไรดี

จริงรึ? ข้าดีใจจริงๆ ฮ่าๆ...เอ้า! พวกเจ้ามองอะไร ไม่เห็นคนจีบกันรึไง ไปๆ ไปทำหน้าที่ของพวกเจ้าได้แล้วทักกี้ไล่ผู้ที่เป็นสักขีพยานความรักของพระองค์ ที่เกิดขึ้นมาอย่างลับๆภายในราชวัง แต่ระหว่างนั้นก็ยิ้มไม่หุบ ก็จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร ในเมื่อคืนนี้จะมีร่างนุ่มๆกรุ่นกลิ่นเนื้อชายหนุ่มนามว่าสึบาสะ นอนให้กอดทั้งคืน...

.
.
.
.

ปล่อยมือข้านะ!....ปล่อย...ปคนตัวเล็กสะบัดมือออกจากการเกาะกุมครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็อย่างว่า แรงที่เหนือกว่าของจินย่อมเป็นต่อ กึ่งลากกึ่งจูงจนมาถึงตำหนักตะวันออก มือใหญ่ผลักประตูอย่างแรง พาตนและคาซึยะเข้าไปภายใน ก่อนจะกระแทกประตูปิดตามหลัง

โอ๊ยย~...ร่างบางถูกจินจับเหวี่ยงลงตรงกลางห้อง ก่อนจะตวัดหน้าขึ้นมาจ้องเจ้าของห้อง ชายกิโมโนตัวสวยเลิกขึ้นมาถึงขาอ่อน กลุ่มผมสลวยก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ช่างเป็นภาพที่ยั่วยวนนักในสายตาจิน

ข้ารอเวลานี้มาหลายปีแล้ว และจะไม่รออีกต่อไป!

หลังพูดจบ ร่างหนาก็เข้ามาทาบทับคนอ่อนแรงกว่าอย่างง่ายดาย แขนเรียวพยายามปกป้องสุดฤทธิ์ ดันแผ่นอกกว้างออก ส่วนขาที่ว่าง จัดการจะเตะผ่าหมาก...

ร้ายนักนะ!...ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าทำหรอก แม่นางคาซึยะองค์รัชทายาทจับข้อมือทั้งสองไปไว้บนหัว และใช้ขาแทรกไประหว่าง หว่างขากลมกลึง จินแกะผ้าคาดเอวของตนและคาซึยะออก แล้วแก้ผ้าร่างบางออกด้วยความไว ได้ยินแต่เสียงร้องห้ามของแม่นาง จินแก้จนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่าก่อนจะจับรวบข้อมือบางข้างซ้ายมัดติดกับขาข้างซ้าย และข้อมือด้านขวา มัดติดกับขาขวาเช่นกัน เมื่ออยู่ในท่านี้ คาซึยะก็ไม่ต่างจากสัตว์เล็กๆ ที่ถูกจับมัดรอการเชือด...และกินเป็นอาหารรสโอชะ

ขาไม่สามารถหุบเพื่อปกปิดเรือนร่างที่ไม่เคยต้องแดดได้ จึงได้แต่แผ่ขยายออกกว้าง ให้จินใช้สายตาอันร้อนแรงโลมเลียตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าขาว

อ๊ะ...ย อย่า...สัมผัสอุ่นๆของมือหนาสอดเข้าไปด้านในของสะโพกมน แกล้งไล้ผ่านช่องเร้นลับ จนคาซึยะต้องขมิบตอดด้วยความเสียวซ่าน ส่วนไวสัมผัสก็เช่นกัน ถูกมือของจินกอบกุมไว้ ก่อนจะรูดขึ้น...รูดลง...รูดขึ้น...รูดลง อย่างเชื่องช้า ใบหน้าของคาซึยะแดงก่ำ ด้วยทั้งความอับอายและเสียวซ่านในสัมผัสแรกปนเปกันให้มั่วไปหมด น้ำตาที่ตอนแรกแห้งเหือดไปแล้ว กลับไหลซ้ำทางน้ำตาเดิม จะขัดขืนก็ไร้ประโยชน์ รั้งแต่จะเจ็บเปล่าๆ

โอ้ววว ดูนี่ซิแม่นาง ความน่าอับอายของเจ้ากำลังไหลออกมาเชียวนะ ร่านจริงๆ ไม่ทันไรก็จะไปก่อนข้าซ่ะแล้วจินจับศีรษะเล็กให้ลุกขึ้นมามองหยาดน้ำขาวข้นของตน ที่กำลังไหลย้อยลงมาตามแท่งเอ็นเนื้อ ที่ร่างบางไม่รู้ว่ามันแข็งแบบนี้ได้อย่างไร

จะทำอะไรหน่ะ?!...ไม่เอา......ขะ ข้า เจ็บบบคาซึยะถามเสียงดังอย่างตกใจเมื่อจินป้ายเอาสิ่งที่จินว่าอับอายนั้นไป และใช้มันเบิกทางเข้าด้านหลังด้วยสองนิ้วสากๆ

ทำไมมันคับแคบแบบนี้เล่า แล้วอย่างงี้ข้าจะเข้าไปเชยชมเจ้าได้อย่างไรกัน

อ๊ากกกกก...ร่างบางแหกปากร้องดังลั่น จนนางรับใช้ข้างนอกที่เดินผ่านไป ผ่านมาต่างตกใจในเสียงร้อง...

ร่างสูงพยายามแหวกส่วนช่องทางร้อนแดงกล่ำนั้นด้วยนิ้วชี และนิ้วกลางของทั้งสองมือ สอดเข้าไปหมดก่อนจะค่อยๆแยก แหวกออกจากกันสองทาง ขยายช่องให้เห็นไปถึงผนังเนื้อเปียกชื้นด้านใน จนหูรูดด้านนอกต้องตึงและปริเกือบขาด...

ข้าจะช่วยลดความทรมานของเจ้าเองนะ เนื้อหยุ่นๆด้านนอกคงเจ็บน่าดู...แต่ไม่เป็นไร ข้าช่วยเจ้าได้จินละมือออกมา แล้วเอื้อมไปคว้าดาบสีเงินออกจากฝักข้างตัว ก่อนจะกลับมาใช้มือข้างที่ว่างแหวกเนินเนื้อออกอีกรอบ พลางตั้งดาบขึ้น

จ...จินจะทำอะไรคาซึยะกลืนน้ำลาย หน้าขาวซีด แค่เห็นคมดาบกระทบกับแสงแดดยามบ่าย ร่างบางก็สั่นสะท้านอย่างหวาดกลัว พยายามกระถดก้นกลมกลึงหนีทั้งที่ยังอยู่ในท่านอนหงาย

อึ๊กก...เรียวนิ้วที่ซุกอยู่ภายในส่วนเร้นลับ กดกระตุ้นจุดไวสัมผัส จนคาซึยะนิ่งค้าง พลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น จินใช้จังหวะนี้ เอาดาบเงินตวัดขลิบไปที่หูรูดที่ขยายตึง เพื่อให้ต่อจากนี้ปากทางมันจะสามารถขยายออกกว้างได้อีก จนเลือดสีแดงสดไหลย้อยออกมาตามแรงโน้มถ่วงก่อนจะตกลงสู่พื้นเสื่อ จินเงื้อมือจะทำเช่นเดิมอีกรอบ ถ้าคาซึยะไม่ร้องห้ามไว้ก่อน...

อย่าๆ ได้โปรด ข้ากลัวแล้ว...ขอร้อง ฮึกๆ อย่าทำอีกเลย แสบ...แสบเหลือเกินร่างบางร้องขออย่างน่าสังเวช แต่จินก็คือจิน แม้จะเก็บดาบไว้ในฝักตามเดิมแต่ก็ยังไม่คิดที่จะล้มเลิกสิ่งที่ตั้งใจไว้

ก็ได้...แต่ตอนนี้ข้าจะเริ่มของจริงแล้วนะ แม่นาง...อย่ามาติดใจร้องขออีกรอบหล่ะเมื่อพูดจบริมฝีปากอุ่นจัดเลื่อนมาประกบดูดดื่ม และระจากปากไปสู่แก้มเนียนเรื่อทั่วใบหน้าไล่ลงมาที่ซอกคอระหงหอมกรุ่นด้วยกลิ่นกายอ่อนๆ พร้อมขบเบาๆเพื่อฝังรอย เลื่อนลงกัดเม้มคลอเคลียบนยอดอก ฝ่ามืออุ่นลูบไล้ ละไปทั่ว จนมาหยุดอยู่จุดกึ่งกลางลำตัว พร้อมทั้งเคล้นคลึงหนักหน่วง เรียกหยาดน้ำขุ่นข้นได้อีกรอบ แล้วลากไล้ลงไปที่ขาอ่อนเนียนละมุ่นนุ่มมือ แผ่วเบาและยกขึ้นช้าๆ อดีตเจ้าเมืองชินจิผวาขึ้นมาสุดตัว ดวงตาเรียวเบิกกว้างเมื่ออยู่ๆก็ถูกแทรกกายเข้ามาอย่างแรงและรวดเร็ว

อ๊าาา...ไม่นะ ปล่อยข้า จิน ไม่ ไม่นะ...เจ็บ ปล่อย!คาซึยะดีดดิ้นทั้งที่ถูกกดทับอยู่ พยายามถดถอยสะโพกกลมกลึงออกแต่ก็ถูกยึดดึงรั้งกลับมากระแทกอีกอย่างปวดร้าว จินยืดตัวขึ้นพลางดันกายเข้ามาจนสุด แนบแน่นชนิดที่อากาศยังไม่สามารถผ่านไปได้ ร่างบางกรีดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง จนคนในตำหนักตะวันออกต่างตกใจกันหมด หยุดการกระทำชั่วขณะ

หยาดน้ำใสไหลรินลงมาไม่ขาด จินจูบซับย้อนทางน้ำตา และเลื่อนลงมาจูบปิดปากกลบเสียงร้องปานจะขาดใจของคาซึยะ ผู้ถูกรุกรานเบือนหน้าหนีริมฝีปากนั้น ในขณะที่จินยังคงจูบระเรื่อยไปทั่ววงหน้างามรูปไข่ เรื่อยจนมาถึงซอกคอหอม ก่อนจะขบเม้มทำรอยแสดงความเป็นเจ้าของ

พอเถอะ...ข้าเจ็บ เมตตาข้าด้วย...ได้โปรดเมตตาเชลยคนนี้ด้วย~ คาซึยะเอ่ยเสียงแผ่วเบา จ้องไปที่ดวงตาคมกริบดุจมัจจุราช ของร่างสูง จิกเล็บลงไปที่มือตนเอง สกัดกั้นความปวดร้าวที่เหมือนร่างกายแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงของแม่นางกรีดร้องโหยหวนเมื่อจินขยับกายเข้าออกอีกครั้ง เร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆจินจูบไซ้ซอกคองาม ระเรื่อยไปใบหู ขบเม้มเบาๆ

ในเมื่อแต่ก่อน เจ้าไม่เคยเห็นใจข้า...แล้วใย ข้าจะต้องเมตตาเจ้า!การเคลื่อนไหวเริ่มหนักหน่วงขึ้นตามแรงโกรธแค้น แรงปรารถนาที่ไม่อาจมีอะไรมาหยุดยั้ง คาซึยะหวีดร้องเสียงหลง แทบจะขาดใจ นานเท่านาน ในความคิดคาซึยะ จนกระทั่งร่างสองร่างเกร็งกระตุก ปลดปล่อยความสุขสม ปนขมขื่นออกมาจนหมดสิ้น จินถอนกายออกมา สะบัดแก่นกาย แล้วยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบซากชุดที่กองอยู่มาสวมลวกๆ มองต่ำลงมาที่ร่างบางซึ่งนอนหลับตาสะอื้นอยู่ ไล้สายตาไปที่สะโพกกลมกลึงที่เมื่อร่างน้อยๆหายใจ พลางขมิบตอด ก็ยังมีทางเลือดไหลออกมาพร้อมสิ่งที่จินได้จงใจปล่อยค้างไว้ภายใน จินมองอย่างสงสารอยู่พักหนึ่งจนเมื่อคาซึยะ หลุดจากภวังค์ของตนมามองจิน พลางเม้มปากแน่น

จินก็มองประสานสายตา แต่แล้วก็หันตัวกลับ เดินไปยังห้องอาบน้ำ ที่มีฉากสูงจรดเพดานกั้นไว้ ทิ้งคนตัวเล็กที่ขยับไปไหนไม่ได้ทั้งยังเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยคราบคาวๆและเลือด...

เพราะทั้งมือและข้อเท้าถูกมัดติดกันแน่นอยู่ที่พื้นกลางห้องส่วนตัวแสนโอ่งโถง

ข้าจะทำอย่างไร จินจึงจะยกโทษให้ข้า...ท่านพ่อ นี่ข้าผิดหรือท่านแม่เจ็บ...แสบเกินกว่าจะบรรยายได้ ในช่วงที่จินแทรกกายเข้ามา มันช่างทรมานเหลือเกิน...ทำไม ในเมื่อเกลียดข้านัก ไม่ปลิดชีวิตข้าด้วยดาบเล่มนั้นซะเลย...พูดพร่ำกับตัวเองก่อนจะหมดสติไป

สองใจต่างก็รัก...

แต่ ทั้งสองใจ ต่างคิดว่าอีกใจหนึ่งเกลียดตนนักหนา

แล้วแบบนี้ความรักของทั้งคู่จะมาบรรจบกันที่ใด

ระหว่างนี้ จึงได้แต่จมอยู่กับความขมขื่นที่ตนเป็นคนสร้างมันขึ้นมา

จนกว่าจะพบจุดจบของรักที่แท้จริง

โปรดติดตามตอนต่อไป...

งื่อ...ไม่อยากจะแก้ตัว ที่ตัวเองมาต่อช้าไปนึ๊ดนึง

แบบว่านับนิ้วแล้วก็...สองอาทิตย์พอดิบพอดี เอ่อม

ขอโทษด้วยคะ งุงิ เขิลจัง ฮ่าๆ

อาทิยต์ก่อนมัวแต่นั่งดูแผ่นละครจีน(20 ตอน -.- )ที่ได้มาใหม่

หลงไปกับพระเอกหุ่นเฟิร์ม ขี้เก็กจนลืมแต่งฟิกหล่ะ

ไม่ได้แก้ตัวซักนิด ไม่เลยน้า~...

คอมเม้นโด๊ยน้า รักตายเลย เขิลๆ