۞ จอมโจรหัวใจ3 ۞

Author: jpop4ever

Actors:Akanishi J. x Kamenashi K.+ Yuto

อื้ม...คาเมะ ขอนอนอีกแป๊บนึงหน่า....มันยังเช้าอยู่เลย อื่อจินนอนพลิกไป พลิกมาบนเตียงนอนนุ่ม เพื่อหลีกหนีจากมือน้อยๆที่พยายามปลุกจากนิทราแสนหวาน

ปะป๋า...ป่าป้า อ่ะ...แงงงงงง~แต่หารู้ไม่ว่า ไอ่คนที่มาปลุกหน่ะ คือเด็กน้อยยูโตะ ลูกของตนกับคาเมะ จินที่กลิ้งไปกลิ้งมาหลายตลบ กลิ้งสุดท้าย ดันมาทับลูกตนเอง น้ำหนักมากกว่าเป็นเท่าตัว กดทับให้เด็กน้อยจมไปกับที่นอน หายใจไม่ออก

โอ๊ย ร้องอะไรวะ หนวกหู! เจ้าตัวดี อยู่ไหนๆ

จินนน! แกล้งอะไรยูโตะ...ยูโตะ! จินทับลูก ออกไปเดี๋ยวนี้นะจินที่เมื่อกี้ตาปรือๆ กลับต้องตื่นเต็มตา เพราะแรงผลักของแม่ยูโตะ ที่ผลักซะตกเตียง ลงไปนอนก้นจ้ำเบ้า แต่ก็ยังไม่รู้ตัวว่านอนทับลูก

โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง ไปดูการ์ตูน กันดีกว่านะ ปล่อยพ่อนอนไปเถอะ ไม่ต้องมาปลุกหรอกลูกจับเจ้าตัวเล็กมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน พลางลูบหลังปลอบ กำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่ก็คิดอะไรได้...

จิน วันนี้ยูโตะไปโรงเรียนวันแรกนะ ต้องไปส่งด้วย ห้ามหนีไปทำงานให้พรรคก่อนหละ ไม่งั้น...คาเมะทำท่าเชือดคอให้จินดู แล้วก็พาลูกเดินจากไป

อะไรวะ จินวันนี้ลางดีแต่เช้าเลยเว่ยลุกขึ้นมายืน พลางหันหน้าไปทางกระจกเงา แล้วพูดประชดกับตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

.

.

.

.

ยูโตะ อ้ามมม คนเก่งๆ อีกคำนะลูก

เก่งจังเลย~ ปรบมือๆ

มาลูก หันมาทางนี้ อ่ะ อ้ามม...

คาเมะ จินก็อยากให้ป้อนมั่งอะคนเป็นพ่อ ที่อยู่ๆก็เกิดอิจฉาลูกตัวน้อย ที่กำลังนั่งดูการ์ตูนไปด้วย มีบริการเสริมคือร่างบางๆ คอยป้อนข้าวให้ถึงปาก พร้อมคำพูด คำชมไม่ขาดปาก

มีมือ ก็กินเองเดะ เค้าจะป้อนลูก เร็วๆด้วย โรงเรียนอนุบาลเข้าเก้าโมงนะจินแล้วคาเมะก็หันไปตักข้าวเอาใจลูกต่อ ส่วนจินก็นั่งเขี่ยข้าวในจานเล่น ...หมดกำลังใจจะกินแล้วครับ แซด...

เดี๋ยวนี้ คาเมะเค้า อะไรๆก็ลูกมาก่อน จินเลยกลายเป็นหมาหัวเน่า ฮึ คนเป็นพ่อเสียใจนะ

มาเฟียพ่อลูกอ่อนยังคงนั่งรำพึงรำพันถึงชีวิตหลังมีลูกของตนเองต่อไป..

จิน ยูโตะกินเสร็จแล้วๆจินหละ...ยังกินไม่หมดอีก ถ้าไปสายนะ จินรับผิดชอบ!เห็นไหมครับ ทุกเรื่อง...จินมันซวยทุกเรื่อง ตาคมมองตามร่างบางไปติดจะงอนปนน้อยใจเล็กๆ

ยูโตะใส่ชุดนักเรียนแล้วน่ารักจังเลย เนอะแม่นม คิคิยืนมองลูกตนเองที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ตรงมุมห้อง ที่แต่ก่อนเป็นมุมโชว์ของต่างๆ แต่พอมียูโตะ อะไรๆก็ต้องเปลี่ยน

ของเล่นทุกยี่ห้อ ทุกรุ่น ทั้งหุ่นยนตร์ รถเด็กเล่นที่ใช้มอเตอร์ขับเคลื่อน Lego เครื่องเขียน ไม่ว่าอะไรที่วางขายในแผนกของเล่นเด็ก นักช้อปตัวยงอย่างแม่ยูโตะ ไม่เคยพลาดที่จะซื้อกลับมาให้ลูกรัก อยากจะถามจริงๆ ว่าเงินที่ใช้หนะมันของใคร~ ซื้อของที ไม่เคยหันมาขอบคุณคนออกตังบ้างเลย จินแซดครับ คุณผู้อ่าน คาเมะเห็นเด็กดีกว่าสามีตัวเอง น้อยใจนะเนี๊ย

อ้อแล้วอีกอย่าง คุณนายเธอ สั่งให้คนมาออกแบบมุมของเล่นให้ยูโตะใหม่ ไปเมื่ออาทิตย์ก่อน พื้นปูด้วยแผ่นโฟมสีๆ กันอันตรายอย่างดี ขอบกำแพงทั้งบ้าน อันนี้เน้นว่าทั้งบ้าน คุณนายก็สั่งให้บุด้วยยาง ไม่เข้าใจว่า เค้ากลัวว่าวันนึงยูโตะหิว แล้วอาจลุกไปแทะๆขอบมันหรืออย่างไร...จินงงครับ แต่เอาเถอะ ความสุขของเมีย คือการได้ใช้ตัง แม้มันจะเป็นตังผม...ก็ตาม

.

.

.

จิน! ไปกันได้รึยัง?คาเมะอุ้มยูโตะไว้ในอ้อมแขน มีแม่นมถือกระเป๋าสีแดงใบเล็กตามหลังมา จินถอนหายใจดังเฮือก พร้อมคิดไปว่า ตรูจะโดนอะไรอีกไหมวันนี้

ครับๆ จินพร้อมแล้วลุกจากโต๊ะกินข้าวในห้องอาหาร มุ่งหน้าเดินออกไปหาคนขับยังลานจอดรถข้างบ้าน

เดี๋ยววันนี้ ชั้นขับเองคนขับเลยรีบส่งกุญแจรถให้ แล้วจินก็เข้าไปนั่งประจำที่คนขับพร้อมติดเครื่องรอให้ร่างบางพาลูกออกมารอตรงเทอเรสหน้าบ้าน

แม่นมฮะ ถ้าไปส่งแล้วลูกร้องไห้ ผมจะทำยังไงดีหล่ะ สงสารยูโตะจังคาเมะเดินมาจวนจะถึงประตูหน้าบ้าน แต่ก็ต้องหยุด หันหลังมาหาหญิงชราที่เลี้ยงยูโตะมาตั้งแต่ตอนคลอด

ไม่ต้องกลัวไปหรอกคะ ป้าว่านะ ตอนไปรับแกคงไม่อยากกลับด้วยซ้ำ ตอนแรกๆอาจจะเพราะแปลกที่แปลกทาง อย่ากังวลไปเลยคะ คุณยูโตะออกจะเก่ง โน๊ะคุณหนูมือที่เหยี่ยวไปตามการเวลาของหญิงชรา จับแขนอวบๆของยูโตะขึ้นมา ดึงความสนใจของเด็กให้มาอยู่ที่ตัวเอง

แต่...

เชื่อนมสิคะ คุณคาซึยะแล้วทั้งสามก็เดินออกมายืนรอรถ ให้จินขับมาจอดหน้าเทอเรส แต่สายตาเรียวของคาเมะก็ยังติดจะกังวลไม่ได้ เห็นเด็กแต่ละคน พอเอาไปส่งให้คุณครูเป็นอันต้องร้องไห้ทุกราย...เฮ้อ~

รถมาแล้วนะคะ ขึ้นรถเถอะคะเสียงแม่นมทำให้คาเมะตื่นจากภวังค์ ก่อนจะก้าวขึ้นรถไปโดยมียูโตะอยู่ในอ้อมอกดูดนมจากขวดนม ไม่สนใจอะไร

.
.
.
.

จิน เรากลัวลูกร้องไห้อะหลังจากรถเคลื่อนตัวออกจากบ้าน มาถึงถนนใหญ่ใกล้จะเลี้ยวเข้าซอยโรงเรียนอนุบาล คาเมะก็เอ่ยในสิ่งที่ตนกังวลออกมาพร้อมน้ำตาเริ่มคลอเบ้า

จินที่เหลือบหางตามาเห็น ก็แอบงงเล็กน้อย ...อะไรเนี๊ย เมื่อเช้ายังจะกัดสามีตัวเองอยู่เลย ตอนนี้มานั่งร้องไห้ ภรรยาใครวะ เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆ...

เอาหน่า งั้นคาเมะนั่งรออยู่ในรถ เดี๋ยวจินอุ้มยูโตะไปเอง แป๊บเดียวมือใหญ่หักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าซอย

ไม่! เราจะไปส่งคาเมะพูดเสียงดังออกมา

ครับๆ แม่....โอ๊ย เจ็บนะสบถเสียงดังออกมาไม่แพ้กัน เมื่อโดนกำปั้นเล็กๆทุบเข้าให้ที่ไหล่ โทษฐานลามปามผู้สูงศักดิ์กว่า

ขับไปเลย ชิแล้วบทสนทนาคู่ผัวเมีย ก็จบลงเพียงเท่านี้ จนรถจอดสนิทอยู่หน้ารถเรียนอนุบาลที่เมื่อปลายเดือนที่แล้ว ร่างบางได้มาสมัครเอาไว้ให้ยูโตะ

ยูโตะครับ แม่ขอเอาขวดนมออกก่อนน้าคนเก่ง~ปากกระจับน้อยๆที่ถอดแบบจากผู้เป็นแม่คลายจุกนมยางออกจาปากตามแรงดึงของคาเมะ สายตากลมๆก็มองตามเจ้าขวดนมไป แล้วก็กลับมาจ้องหน้ามนุษย์ที่สั่งให้ตัวเองเรียกว่าแม่

แม่...นม...ยูโตะ จะอาวนมเด็กน้อยเปล่งเสียงพูดออกมาให้เป็นคำ ร้องเรียกในสิ่งที่ต้องการ พลางไขว่คว้าได้ปอยผมที่ละต้นคอร่างบาง แล้วดึงๆ

อื่อ ไม่เอาหนะยูโตะ อย่าดื้อสิ เดี๋ยวพ่อเค้าดุเอานะผู้ถูกกล่าวถึงหันหน้าขวับมาทันที

ที่รัก จินยังไม่ได้....

จินลงไปรอนอกรถเลย หยิบกระเป๋าเป้ลูกไปด้วย นั่นๆ หมวกด้วยเห็นไหมระหว่างที่จินกำลังเอื้อมมือไปหยิบเป้ใบจิ๋ว นิ้วขาวๆก็ชี้ไปที่หมวกสีเหลืองที่แปะชื่อไว้ว่ายูโตะ พอจินคว้าทุกอย่างได้ก็รีบลงจากรถ กลัวโดนหมายหัวอีก

นี่ๆ ยูโตะ จับมือแม่ไว้นะ ไปเร็วจิน...ยืนมองอะไรอยู่ได้ไม่นานแม่และลูกก็ลงมาจากรถ โดยที่คาเมะให้เท้าเล็กๆได้ลงแตะพื้นคอนกรีต เดินจูงมือนิ่มๆไปด้วยกันแล้วก็หันมาเรียกสามี ที่มัวแต่ยืนสังเกตรอบๆโรงเรียนอนุบาลให้เดินถือกระเป๋าตามไป

พอทั้งสาม พ่อ แม่ ลูก เดินมาถึงรั้วเตี้ยๆ ที่เป็นตัวกั้นเขตแดนระหว่างผู้ปกครองและลูก ข้างหน้ามีคุณครูคนสวย ผมยาวท่าทางใจดีรอต้อนรับเด็กใหม่อยู่

สวัสดีคะ มาใหม่ใช่ไหมค่ะ งั้นคุณช่วยส่งเด็กมาทางนี้นะคะ หลังจากนี้ เราจะดูแลให้เอง ไม่ต้องห่วงคะยิ้มรับแล้วเดินมาจูงมือยูโตะให้ไปด้วยกัน ซึ่งเด็กน้อยก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย คาเมะก็มองตามหลังลูกไปจนเข้าไปในเขตรั้วกั้นสีชมพูแล้ว

จิน....ระ เรา ฮึกร่างบางหันหลังมาซบอกแกร่งของจิน

ไม่เอาหน่าคาเมะ อย่าร้องซิเอามือขึ้นมาลูบหัวทุยๆของคนที่เบะปากร้องไห้

เราไม่ได้ร้อง! ฮึกๆเงยหน้าขึ้นมาท้วงคนตัวโตกว่า

ครับๆคุณภรรยา เรากลับกันดีกว่านะ เดี๋ยวตอนเย็น ที่รักจะให้จินมารับยูโตะด้วยไหม?จับมือคาเมะให้เดินไปด้วยกันที่รถ พลางส่งผ้าเช็ดหน้าให้ซับน้ำตา ร่างบอบบางรับมา ติดจะขวยเขินเล็กน้อย

แล้วจินว่างรึเปล่าละ

ว่างซิครับ เพื่อลูก(จอมยุ่ง)เดินมาหยุดอยู่ข้างรถ ควานหากุญแจรถมากดปลดล็อค

ก็ดีเหมือนกัน เพราะเราจะไปช้อปปิ้ง เห็นว่าวันนี้ที่ห้างมีลดราคาด้วย จะไปดูซักหน่อย จินไปรับหละดีละ อิอิพูดแล้วก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างคนขับ ส่วนจินพอโสตหู รับรู้ในสิ่งที่คนรักพูด ก็ส่ายหน้า ก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งที่คนขับ เป็นสารถีให้คุณนาย ไปส่งคุณนายที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

..........................................................................................

ณ.ห้องทำงานอาคานิชิ จิน เวลาบ่ายสองโมง

ตรู๊ดด ตรู๊ดดดดดด ดดด ดดเสียงโทรศัพท์มือถือของจินดังขึ้นทันที เมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาว่าตอนนี้บ่ายสองโมง จินกดรับสายเมื่อหน้าจอปรากฏชัด ว่าใครโทรมา

คาเมะ มีอะไรเหรอ จินกำลังทำ....ห๊ะ!เสียงปลายสายแทบจะดังทะลุออกมาข้างนอก

ครับๆ จินจะไปรับยูโตะเดี๋ยวนี้แล้ว ขอโทษๆ จินลืมกดวางสายแล้วทิ้งเอกสารทุกอย่าง คว้าเพียงสูทสีดำที่พาดอยู่ตรงพนักพิง ก้าวขาออกไปยังนอกห้องไม่ลืมบอกเลขาว่าจะไปไหน ร่างสูงกดลิฟท์ย้ำๆ แม้จะรู้ว่า ลิฟท์มันเป็นสิ่งอิเล็คโทรนิคที่รับคำสั่งเพียงแค่ครั้งเดียว กดย้ำๆไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร...จนเมื่อสามารถลงลิฟท์ไปยังชั้นล่าง โดยรถส่วนตัวได้มาจอดรออยู่แล้ว จินรีบขึ้นรถและเหยียบทันที

...ใครจะไปรู้ว่าโรงเรียนอนุบาลนี้ มันเลิกตอนบ่ายสองโมง โถ่ลูกพ่อ อย่าพึ่งเบะปากร้องไห้เหมือนแม่เลยนะ...

พอมาถึง ก็เป็นดังที่คาดคิด ยูโตะร้องไห้เสียงดัง ใจเสียเพราะเด็กน้อยเห็นเพื่อนๆกลับกันไปเกือบหมดแล้ว เหลือกันแค่ไม่กี่คนเอง ร้องไห้ สะอึกสะอื้นจนคุณครูคนสวยก็เอาไม่อยู่

จินรีบลงจากรถโดยยังไม่ได้ดับเครื่องยนต์ เปิดประตูคาไว้ ถ้าโจรจะเอา ก็เอาได้เลย สาวเท้าเดินไปหาลูกของตัวเอง ที่พอเห็นหน้าพ่อก็ยิ่งร้องไห้หนัก จะอ้อนผู้เป็นพ่อ

โอ๋ๆ พ่อขอโทษครับ คนดี.....ขอบคุณครับที่ช่วยดูแลยูโตะจินก้าวขาข้ามรั้วกั้นสีชมพูมาหายูโตะที่เอื้อมมือพยายามจะส่งสัญญาณว่าให้พ่ออุ้ม จินก็อุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหันมารับกระเป๋าใบเล็กของลูกจากคุณครูแล้วหันหลังเดินกลับไปยังรถที่ถูกลืมแม้แต่ปิดประตู...

ปะป๋า จินมาช้า...ยูโตะจะฟ้องแม่คาเมะด้วยเด็กน้อยใช้ฝ่ามือเล็กๆแตะแก้มที่เริ่มครึมหนวดของจินให้หันมาจ้องตากับตน

โอเคๆ จินผิดเองๆ ยูโตะไม่ต้องไปฟ้องแม่ แม่เค้าก็รู้ว่าพ่อไปรับสายอยู่แล้ว ใช่ซี้ พ่อมันไม่ดีจินใช้ปากงับนิ้วเล็กๆ แกล้งลูก

ขายาวๆเดินไปถึงรถแล้วก้างขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ จับให้ลูกลิงที่เกาะไม่ปล่อย ไปนั่งอยู่เบาะข้างๆ

เอากระเป๋าไปวางข้างหลังซิจินส่งกระเป๋าสีแดงให้ยูโตะ

ไม่...ยูโตะจะนอน พ่อนั่นแหละ วางเองท่าทางถอดแบบจากแม่มาไม่มีผิด หันก้นอวบๆให้พ่อ มองอย่างหมั่นเขี้ยว

ใครเป็นพ่อกันแน่วะเนี๊ย...เฮ้อ~ว่าแล้วจินก็โยนกระเป๋าไปไว้เบาะหลัง ก่อนจะเข้าเกียร์ขับกลับบ้าน ระหว่างทางนั้น อยู่ๆ คนที่บอกว่าจะนอน ลุกขึ้นมานั่งจ้องพ่อตนเองตาแป๋ว จนจินรู้สึกได้ถึงสายตา

อะไร?

ยูโตะ หิว อยากกินไอติม เค้กด้วยอะ พ่อจินตาโตๆยังคงจ้องรอคำตอบจากจิน

เดี๋ยวพ่อโทรบอกแม่ให้ซื้อมาให้ ยูโตะจะเอารสไหนจินทำท่าล้วงมือถือออกมาจากสูท

ไม่เอา ยูโตะอยากไปกินที่ร้าน พ่อจินพาไปหน่อยน้า~จินแอบอมยิ้มกับกิริยาอ้อนๆของลูก ที่เอาแก้มมาชนกับแก้มของตน เหมือนแม่จริงๆ ถ้าไม่ติดว่าขับรถนะ จะจับมาหอมแก้มเลย...

อื้มๆ เอาร้านข้างหน้าแล้วกัน

เย้ๆๆๆ พ่อจินใจดี คิคิเด็กน้อยกระโดดโลดเต้นอยู่ในรถ จนรถโคลงเคลงไปมา ไม่นานจินก็จอดรถตรงพื้นที่ว่างหน้าร้าน

เฮ้ย...ไอ่ลูกลิง ถึงแล้ว ลงไปยืนรอเลยเอื้อมมือไปเปิดประตูให้ลูกลงไปรอ และตนเองก็หันมาดับเครื่องยนต์ ก่อนจะก้าวออกมาจากตัวรถ เดินอ้อมมาจับมืออวบๆให้เดินเข้าร้านไปด้วยกัน พนักงานต้อนรับต่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าอาคานิชิ จิน ตัวเป็นๆจะมาเยือนที่ร้าน รีบร้อนหาที่นั่งให้สองพ่อลูก มุมดีที่สุด

จะเอาอะไรก็สั่งซะยืนเมนูให้เด็กที่อ่านหนังสือยังไม่ค่อยออก ได้แต่ดูภาพชี้ๆเอา

แล้วพ่อจินหละ จะกินชิ้นไหน ห้ามแย่งยูโตะกินด้วย ไม่งั้น...

จะฟ้องแม่จินต่อให้เสร็จ เล่นเอาเด็กน้อยพองลมแก้มป่อง เมื่อโดนรู้ทัน ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ มองออกไปนอกร้าน ไม่สนคนเป็นพ่อ

ชั้นเอากาแฟหนึ่งที่พนักงานรับออเดอร์แล้วเดินจากไปทันที

.
.
.
.

นี่....ยูโตะ งอนอะไรพ่ออีกละเมื่อจินเห็นว่าเด็กน้อยไม่ยอมพูดอะไรเลย เอาแต่มองออกไปข้างนอก วิวมันก็ไม่ได้สวยอะไรนักหนา จะมองทำไม...

ไม่รู้ พ่อจิน ยูโตะจะคุยกับแม่ เอามือถือมาหน่อยพอลูกขอ ร่างสูงก็ไม่ได้คิดอะไร ส่งมือถือให้ยูโตะพร้อมกดเบอร์ต่อสายให้ลูกอีกด้วย

แม่เหรอฮะ~รอไม่นานก็มีเสียงสัญญาณตอบรับจากปลายสายเป็นเสียงหวานๆของคาเมะ

มีอะไรครับยูโตะ แม่กำลังเลือกเสื้อให้ลูกอยู่เลย

ยูโตะอยากได้เสื้อที่ใส่แล้วหล่อๆนะแม่ แม่ฮะ ยูโตะมีเรื่องจะบอก ความลับสุดยอดของวันนี้เลยฮะแม่ท้ายเสียงแอบกระซิบ พร้อมทำตัวลึกลับก้มไปอยู่ใต้โต๊ะ จนจินเริ่มเห็นถึงลางไม่ดีของตัวเองกำลังคืบคลานมา

...ลูกตรูมันจะมาไม้ไหนฟร่ะเนี๊ย...ไอ่ ไอ่เด็กแก่แดด....

จินนั้นก็แอบทำปากขมุบขมิบ อยู่คนเดียวบนโต๊ะ ขาก็แกล้งเขี่ยๆเจ้าสิ่งมีชีวิตแก่แดดใต้โต๊ะไปด้วย ทำให้การรายงานข่าวร้ายประจำวัน เป็นไปได้ไม่ดีนัก

โอ๊ย...แม่ฮ่ะ พ่อจินเอาเท้ามาถีบผม วันนี้นะแม่ โอ๊ย...พ่อจิน!มุดหัวเล็กๆขึ้นมาจากใต้โต๊ะ

อะไร พ่ออยู่เฉยๆจินทำเป็นมองไปรอบๆร้าน สายตาก็แอบเหล่สาวเสิร์ฟไปด้วย เรื่องแบบนี้ ก็ไม่เคยรอดพ้นสายตาเหยี่ยว ของนักข่าวมือหนึ่งของบ้านไปได้เช่นกัน เจ้าตัวยุ่งมุดหัวกลับไปยังฐานทัพใต้โต๊ะ

แม่...พ่อจินเค้ามองพี่สาวสวยๆที่เดินไปมาด้วยแหละ มองตาเยิ้มเลยฮะแม่ ตอนกลับบ้าน แม่อย่าลืมทำโทษพ่อนะคาเมะเมื่อได้ยินเสียงแจ้ๆของลูก ก็ขำพรืดออกมา เพราะเค้ารู้ว่า ถึงจินจะไปมองสาวคนไหน แต่สุดท้าย ก็ต้องมาสยบแทบเท้าคาเมะอยู่ดี อิอิ แต่เพื่อความสมจริงในการรายงานข่าวของลูกเลยขอเล่นบทภรรยาหึงสามีหน่อยแล้ว

ห๊า~ พ่อเค้าทำจริงๆเหรอลูก ...งั้นแม่ขอคุยกับพ่อหน่อยทำเสียงเหี้ยมๆให้ปลายสายรู้ว่าโกรธ

เด็กน้อยนักรายงานข่าว กระเด้งตัวออกมาจากใต้โต๊ะ ยื่นมือถือให้ผู้เป็นพ่อ จินที่นั่งจิบกาแฟอยู่มองอย่างงงๆ พลางคิดว่า อะไรจะมาถึงกูอีก ตรูจะโดนแม่เสือทำอะไรไหม๊? แล้วก็ยอมรับมือถือมาจากมืออวบๆ ส่วนยูโตะ ที่แกล้งเอาคืนพ่อได้สมใจอยากแล้ว ก็ตะเกียดตะกาย ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้เหมือนเดิม พอดีกับจังหวะที่เค้กรสเลิศมาเสิร์ฟพอดี เลยนั่งกินไม่สนใจอะไรอีก

ครับ จินพูด

จิน แอบมองสาวที่ไหน สวยกว่าเรารึไง ฮึคาเมะพูดไปก็ยิ้มไป แต่จินที่ไม่ได้เข้าใจถึงอารมณ์ร่างบาง กาแฟกลิ่นหอมๆรสอร่อยเมื่อกี้ พอยกขึ้นจิบอีกครั้งกลับขมฝาดคอในพริบตา

โถ่ที่รักก็รู้ว่าจินไม่ได้สนใครอีกนอกจากคนขี้หวงคนเนี๊ย เมื่อกี้แค่มองเฉยๆ ลูกมันคิดไปเองเอื้อมมือยาวๆ ไปยีหัวยูโตะที่กำลังกินเค้ก แก้มยุ้ยๆเลยเลอะครีมสีขาวจากช้อนคันที่ถือไว้ กำลังจะตักเข้าปากพอดี

แม่ฮะ พ่อแกล้งผมอีกแล้วววว

:::แถม:::

ณ ในห้องนอนของจินกับเมะ

ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกในห้องนอน มีสองร่างเปลือยเปล่านอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน

อื้อออ จิน เอาออกไปได้แล้ว มันอึดอัดนะ เราจะนอน เหนื่อยมาทั้งวันร่างบางที่ความง่วงเริ่มครอบงำ ทำท่าจะหันหลังเนียนมือให้จิน แต่หารู้ไม่ว่า ท่วงท่าการขยับกายเมื่อกี้ ไปเสียดสีส่วนอ่อนไหวให้แข็งขึงขึ้นอีกครั้ง

ที่รัก...อีกรอบนะยังไม่ทันที่คาเมะจะได้ตอบอะไร จินก็ขยับกายขึ้นคร่อมทันที สอดใส่ส่วนนั้นไปตามอารมณ์รักร้อนแรงจนความเย็นของแอร์ก็สู้ไม่ได้

อ๊ะๆ อื่อออ จิน ฮ่าห์~ร่างบางตวัดขาเรียวตอบรับแรงโยกนั้น แขนขาวก็พยายามโอบกอดคอจิน ให้โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาหมายจะจุมพิต

จิน จูบนะไม่ต้องขอซ้ำสอง จินก็สนองให้แบบเต็มใจ

อื้มมมมม...แฮ่กๆเมื่อจูบเนิ่นนาน ทำเอาคุณแม่ลูกหนึ่งหายใจไม่ออก เลยส่งเสียงคราง ท้วงขึ้นมาให้ร่างสูงละจูบที่ตนเป็นคนขอ แล้วจินก็ขยับกายสอดใส่ต่อไป เร็วบ้าง ช้าบ้างจนเมื่อถึงปลายทางของทั้งสองก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเลอะที่นอน

หลับเถอะคนดีจินจับศีรษะเล็กให้หันมาซบกับอกเปลือยเปล่าของตน ให้หลับไปพร้อมกัน

..............................................................................................

ในช่วงเช้าของวันถัดมา ทั้งจินและคาเมะก็ยังคงนอนไม่ตื่น เป็นผลให้ลูกจอมยุ่ง ถือวิสาสะเข้ามาปลุก

พ่อจิน แม่ฮ่ะ เช้าแล็วนะ...พ่อ อ๊ากกกกกจากกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อคืนของทั้งสองคนบนเตียงไม่ได้ใส่เสื้อผ้า นอนให้ไออุ่นแบบถึงเนื้อถึงตัวกันจนเช้า เจ้าลูกตัวดี ที่ด้วยความเคยชิน เวลาปลุกจะตลบผ้าห่มลงไปกองที่เท้า ทำให้อะไรต่อมิอะไร ที่เด็กอย่างยูโตะไม่ควรเห็น...ชูชันได้ระดับสายตาพอดี

เฮ้ย! ยูโตะเข้ามาทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้จินที่รู้สึกตัวขึ้นมาก่อน ตกใจสภาพที่ลูกเข้ามาเห็นเค้ากับคาเมะนอนเปลือยโดยที่ผ้าห่มร่นไปกองปลายเท้า ไร้สิ่งใดปกปิด พาลโกรธ โมโหลูกที่เข้ามาปลุก

จิน อย่าไปดุลูกนะ เห็นไหมร้องไห้แล้ว โอ๋ๆ ขึ้นมาหาแม่ม่ะคาเมะที่รู้สึกตัวตื่น เพราะเสียงดุลูกของจิน ลืมตาขึ้นมา ก็เข้าใจในสถานการณ์ มองไปเห็นยูโตะกำลังบีบน้ำตาร้องไห้

ต้องดุสิ เข้ามาตอน...ฮึ๊ย!จินที่โมโหจนไม่รู้จะไประบายกับอะไร เลยเอื้อมมือหยิบชุดคลุมมาใส่ลวกๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

...เล่นให้ท้ายกันตลอดแบบนี้ ยูโตะเลยได้ใจทุกที...ไอ่ที่โมโหเพราะตอนเช้ากะจะแอ้มคาเมะอีกรอบซะหน่อย อดเลย ไอ่ลูกเวรหนิ...

คาเมะที่มองตามจินไป ก่อนจะละสายตากลับมาสนใจลูกในอ้อมแขน พลางลูบหัวทุยๆปลอบยูโตะที่สะอึกสะอื้นไม่หยุด

ยูโตะ เมื่อกี้ไม่ได้เห็นอะไรใช่ไหมครับลูก

เห็นอ่าวววว...คาเมะก้มหน้าลงมาสบตาลูก

เห็นอะไรครับ หื้มหลังมือของคาเมะสัมผัสแก้มใส อมชมพูที่ยังคงเหลือรอยน้ำตาอยู่

ยูโตะเห็นหนอนตัวใหญ่อยู่ตรงเนี๊ยของพ่อ ยูโตะตกใจ เลยร้องไห้ฮะแม่

เอิ่ม...ยูโตะ

:::THE END:::