۞ จอมโจรหัวใจ2 ۞

ผู้แต่ง แพงจัง

นักแสดงสมทบ อาคานิชิ คาซึยะ กับ อาคานิชิ จิน / ยามาชิตะ โทโมฮิสะ กับ นากามารุ ยูอิจิ

แฮ่กๆ .....โอ๊ย....ค่อยยังชั่วหน่อย หนีพ้นซ่ะที คาเมะนะคาเมะ เดี๋ยวกลับไปเราจะ...จะ...งอนผู้ชายหน้าสวย ตาโตแก้มป่องคนนี้ เดินกุมท้องพลางหอบแฮ่กๆ อยู่ในบริเวณสนามบิน หลังแยกจากคาเมะมา แต่ก็อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้หนีไปถึงไหน

............ปึก..............

อู๊ยยยย...เจ็บ เดินชนอะไรอีกวะ...นะ...เนี๊ยเงยวงหน้าสวยขึ้นมอง หัวไปชนเข้ากับหน้าอกแกร่งของชายหนุ่มคนนั้น...ที่คาเมะบอกว่าชื่อ นากามารุ ยูอิจิ อยากจะเป็นลม หล่อที่สุด....แล้วสติก็ดับวูบ ทิ้งน้ำหนักตัวลง และก่อนที่ก้นจะสัมผัสพื้นเย็นๆ แขนแข็งแรงของอีกคนก็มารองรับไว้กอดกระชับในอ้อมอก

เฮ้ย คุณ....เครื่องจะออกแล้ว กระเป๋าตังก็หาย กูจะทำไงดีวะเนี๊ยร่างสูงนามว่ายูอิจิ ผู้เป็นเจ้าของธุรกิจรายยักษ์ใหญ่ อิทธิพลมากมายเพราะข่าววงในบอกว่า รู้จักกับมาเฟีย เลยไม่มีคนกล้าหือ แต่ตอนนี้ต้องมาตกที่นั่งลำบาก ด้วยตนเองไม่รู้ว่า ทำกระเป๋าตังตกที่ไหน เลยเดินหา...แต่ก็ไม่พบ กลับต้องมาเจอภาระหนักในอ้อมกอดนี้อีก

มือที่ว่างก็ล้วงมือถือขึ้นมาจากเสื้อสูท กดโทรออกหาเลขาส่วนตัว ให้ส่งรถมารับ งานเงิน ยกเลิกให้หมดเลย อารมณ์เสีย กลับบ้านดีกว่า...แล้วก็มองคนในอ้อมกอด

...น่ารักไม่ใช่เล่น เป็นใครมาจากไหนไม่รู้ มาอ่อยถึงที่ขนาดนี้ ไม่ลองลิ้มชิมรส ก็ไม่ใช่ยูอิจิแล้ว...หึหึ

ประคองร่างคนสลบไว้อย่างทะนุถนอม กลัวเสียรสชาติ เดินออกไปรอหน้าอาคารผู้โดยสารของสนามบิน หลังจากนั้นสิบนาที รถแวนสีดำคันใหญ่ก็วนมารับ คนที่ก้าวลงจากรถ ไม่ใช่ใคร เลขาโคคิ

นายช่วยไปจัดการเรื่องกระเป๋าให้ชั้นด้วยนะ...ขอบใจมาก แล้วโทรไปเลื่อนประชุมที่โซลให้ด้วย เอาเป็นอาทิตย์หน้าเลขาโคคิรับคำ แล้วลอบมองคนในอ้อมแขนเจ้านาย สงสัยว่านี่คงเป็นสิ่งที่ทำให้ท่านประธานบริษัทต้องหยุดชะงักการเดินทางไปแดนโสม...

ยูอิจิวางร่างเล็กลงอย่างเบาที่สุดไว้ที่เบาะหลัง กลัวจะตื่นแล้วเดี๋ยวหนีไปซ่ะก่อน คนอย่างเค้า เมื่อถูกใจอะไรแล้ว เค้าก็ต้องได้ก่อนเสมอ จัดท่าให้เรียบร้อย แล้วตนเองก็ตามขึ้นมา สั่งให้คนขับๆกลับไปที่บ้าน เรื่องสนุกๆกำลังรออยู่

................................................................................................

อืออออออ ยามะพีครางเบาๆออกมา ขยับกายเพียงนิด แล้วก็ต้องนิ่วหน้าเหยเก เจ็บสะโพกอะ...เอ๊ะ! ทำไมวันนี้ที่นอนมันนุ่มๆ ผิดปกติ...ลืมตาโตๆขึ้นมา กวาดสายตามองไปรอบๆ นี่มันไม่มีส่วนไหน คล้ายกับห้องเช่าถูกๆที่เค้าก่ะคาเมะใช้ซุกหัวนอนเลย...แล้วเรามาอยู่ที่ไหนวะ....

แต่คนตาโต ก็ไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป ในเมื่อคำตอบมันอยู่ตรงหน้าประตู ยืนเท้าแขนล่ำๆ มองมาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม ในมือมีแก้วคริสตัลใส่วิสกี้ถืออยู่ ร่างสูงในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงิน เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้คนซื่อๆ อย่างยามะพีนักแล กระถดสะโพกถอยไปจนติดหัวเตียง เอาผ้าห่มมาเป็นดั่งกำบังสุดท้าย

คะ...คุณนากามารุ ต่อเองเบาๆในใจ แล้วก็ซุกหน้าลงกับผ้าห่มผืนหนา อย่าบอกนะว่า เรากับ คนๆนี้...อ๊าย เขิน

หื้ม ครับ...นายนี่สุดยอดเลยนะ ถึงแม้จะหลับก็เหอะ อุ่นดีจริงๆก้าวขาขึ้นมาบนเตียง กระซิบเสียงพร่าที่ใบหูนุ่มแล้วขบงับเบาๆ วางแก้วใส่น้ำสีอำพันลง แล้วขึ้นทาบทับน้ำหนักตัวลงไปที่อีกคน ทำให้ยามะพีถูกจมอยู่บนที่นอน ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

ขอชั้นนะ...ขอลิ้มรสตอนนายตื่นด้วย คงหอมหวานกว่าตอนหลับเป็นไหนๆ หึเครื่องปิดบังกายต่างๆถูกแรงกระชากให้ลงไปกองอยู่บนพื้นพรมเป็นที่เรียบร้อย ยามะพีที่มีใจโอนเอียงให้ยูอิจิตั้งแต่แรกพบ ก็สมยอมแต่โดยดี

.

.

.

นี่นายชื่ออะไร...คนสวยเมื่อเสร็จไปสามรอบ ยูอิจิก็ล้มตัวลงนอนเคียงข้างร่างบาง ที่ตอนนี้ทั่วทั้งกาย ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อทุกตารางนิ้ว ไม่เว้นแม้แต่โคนขาขาว

ผม...ชื่อ ยามะพี ยามาชิตะ โทโมฮิสะร่างเล็กถูกดึงมากอดแนบอกแกร่ง เหมือนเด็กเล็กๆหวงของเล่น ยูอิจิพรมจูบไปทั่วดวงหน้าใส เรียกเสียงร้องคิกคักจากอีกคน

ยามะพี นายไปเตรียมตัว อีกซักพัก ชั้นจะให้คนไปส่งนายสิ่งที่หลุดออกมาจากปาก ทำเอาหัวใจยามะพีกระตุกวูบ...อะไรกัน เอาเราแล้วก็ทิ้งอย่างนั้นเหรอ นายมันโง่จริงๆ ยามะพี ฮึกๆ...

น้ำตาแห่งความเสียใจ ปนผิดหวัง และหลายๆอย่างรวมกัน ไหลลงอาบแก้ม ช้อนตามองหน้าร่างสูง กำมือแน่น พลางคิดไปว่า ตัวเองไม่ใช่ผู้ชายขายตัวนะ ไม่ยอมหรอก...แบบนี้ ไม่ยอม...

ไม่...

ฮ่ะ...อะไรนะยูอิจิที่ลุกขึ้นจากเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หันหลังกลับมาถามในสิ่งที่ได้ยินไม่ถนัด

ผมไม่ยอม คุณได้ผมแล้วก็ทิ้ง ไม่ยอมยามะพีดันตัวเองขึ้นมานั่ง ตาโตจ้องยูอิจิอย่างกินเลือดกินเนื้อ สายตาทิ่มแทงแบบนี้ เล่นเอาคนที่บอกว่าจะทิ้ง เสียวหลังวาบๆเลยทีเดียว กลืนน้ำลายดังเอื้อก...

แล้วยามะพีจะให้ผมทำยังไงครับเล่นด้วยยากวุ้ยแม่ง รู้งี้ไม่หอบมาทำเมียก็ดี ปล่อยให้เป็นลมอยู่พื้นซ่ะก็สิ้นเรื่อง โว้ยยย แต่...จะทิ้งก็เสียดาย ลีลาไร้เดียงสาแบบนี้ ดีกว่าเด็กที่จ้างมาอีก หึ...

ผมจะไม่ไปไหน คุณต้องรับผิดชอบน่าน ว่าแล้ว แหมถ้าคนอย่างยูอิจิต้องรับผิดชอบ...เค้าคงต้องแต่งงานกับคนที่เดินผ่านไป ผ่านมาบนท้องถนน เพียงเพราะเค้าเคยเอา พวกนั้นมาแล้ว รึไม่จริง

อยากอยู่ที่นี่?...ก็ได้ๆเก็บไว้เป็นนางบำเรอ คลายเครียดก็ดี สงสัยจะไม่มีที่ไปด้วย น่าสงสาร น่ารักๆแบบนี้ หายาก

นายจะมีสิทธิทำตามใจชอบได้ทุกอย่าง ในบ้านหลังนี้ เพียงแต่ต้องอยู่ใต้คำสั่งชั้น ต้องการอะไรอีกก็บอกแม่บ้านเอาแล้วกันนะ ยามะพีพูดทิ้งท้ายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอีกรอบ ปล่อยยามะพีให้อยู่คนเดียว สิ่งที่เค้าต้องการ ไม่ใช่แบบนี้ ยิ้มอย่างขมขื่นออกมา ถ้าเราทำตัวดีๆ เค้าจะรักเราไหม ยูอิจิ จะรักยามะพีคนนี้บ้างรึเปล่า...

......................................................................................................

ยามะพี อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้มาได้หนึ่งอาทิตย์กว่าๆแล้ว เริ่มสนิทสนมกับคนรับใช้ แม่บ้านในครัว รอยยิ้มของคนร่างบางทำให้บ้านที่ดูอึมครึมๆ สดใสขึ้นมาทันตา วันนี้ยูอิจิจะกลับมาจากไปประชุมที่โซล หลังจากเลื่อนการประชุมมาเป็นอาทิตย์นี้ ทำให้ยามะพีดูสดใสเป็นพิเศษ ก็จะได้เจอกับยูนี่หน่า อิอิ

คุณยามะพีคะ มีโทรศัพท์ค่ะเด็กรับใช้วัยแรกรุ่น เดินถือโทรศัพท์มือถือของยามะพีมา ซึ่งเจ้าตัวก็อดแปลกใจไม่ได้ เพราะตั้งแต่อยู่ที่นี่มา ยังไม่เคยมีโทรศัพท์เข้ามาเลย...

ฮัลโหล...ยามะพี พูดสายครับ

พี่ยามะ...ผม เอง ยูยะนะฮ่ะ ตอนนี้ผมใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว...คุณป้าเค้าจะมารับผมไปอยู่ด้วย พี่ไม่ต้องห่วงนะฮะ ฝากบอกพี่คาเมะด้วยนะฮ่ะ ผมหายแล้ว เพราะพี่แท้ๆเสียงปลายสายฟังดูร่าเริงผิดกับตอนก่อนเข้าโรงพยาบาลเป็นไหนๆ

อื้ม...หายก็ดีแล้ว ไปอยู่ที่นั่น ทำตัวดีๆหล่ะ อย่าทำให้พี่ก่ะคาเมะเป็นห่วงนะ ไว้ติดต่อมาบ้าง เออใช่ ถ้าคาเมะมันมาหา โทรบอกพี่ด้วยนะ บอกให้พกมือถือๆ ก็ไม่พก หายหัวไปเลยบ่นๆ แล้วก็ยิ้ม พูดคุยกระหนุงกระหนิงก่ะยูยะไปเรื่อย สร้างความไม่พอใจกับคนที่พึ่งเดินเข้ามาในบ้านมาก กลับมาเหนื่อยๆ แทนที่จะมาต้อนรับ ไม่มีอะ...

แล้วค่ารักษา คาเมะมันออกเองเลยเหรอ เห็นมันยังพูดอยู่ว่าเงินไม่พอ แล้วมันไปเอามาจากไหน.....อ๊ะ.....ยู เอามานี่นะ ส่งมาเดี๋ยวนี้ยูอิจิกดตัดสายทิ้ง แล้วโยนมือถือส่งกลับคืนให้ ร่างบางเกือบรับไม่ทัน มองส่งสายตาตัดพ้อไปให้...กลับมาก็หาเรื่องกันเลย ไอ่บ้า...

มันเป็นใคร...ร่านจริงๆ อยู่ในบ้านชั้น กินข้าวก็เงินชั้น ชุดที่นายใส่มันก็เงินชั้นทั้งนั้น ยังมีหน้ามาพูดคุย ยิ้มกับผู้ชายคนอื่น...นี่แกเป็นอะไรยูอิจิ อยู่ๆก็พูดเหมือนคน...หึง...แค่ห่างกันไปไม่กี่วัน เค้าก็โหยหารสรักของร่างตรงหน้าแทบคลั่ง คิดถึงปากแดงๆ ตาโตๆ ที่เค้าคิดว่า ภายในดวงตา มันน่าจะมีแต่เค้า...แต่สงสัยคงคิดผิด เอาคนที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าแต่ร้อนรักเข้าบ้าน เหอะ...

....โครม....

ยามะพีเขวี้ยงมือถือไปปะทะกับกำแพง จนแตกละเอียด เหลือแต่เศษ ที่บ่งบอกว่า ต่อไปนี้ คงใช้การไม่ได้

พอใจรึยัง...ฮึกๆ....ออกไปให้พ้นๆหน้าเลย คนบ้า....บ้าๆ ฮื่ออออแอบมีใจให้ ตัวเองก็น่าจะรับรู้หนิ ยังมาว่ากันอีก...อ๊ะ...แต่เราไม่เคยบอกยูเลยหนิ ว่ารัก...

ยูอิจิที่เห็นท่าไม่ดี เลยเข้ามากอด กดหัวทุยๆให้ซบกับหน้าอก...เฮ้อ...แกใจอ่อนหว่ะ ยูอิจิ ตาคมปิดลงแล้วก็เปิดขึ้นมาใหม่ ยิ้มกรุ่มกริ่ม สำหรับเค้า รู้จักวิธีเดียว ที่จะทำให้ร่างบางๆหายจากการร้องไห้ กลับกลายมาเป็นครางเสียงหวิวใต้ร่างเค้า...ตวัดร่างบอบบางขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วอุ้มขึ้นไปบนรังรัก

อ๊ะ....ใครอนุญาต ปล่อยเลยนะ....อื้ออออออ....

ยู.....แรงๆซิ....

อ๋า....ม่ะ ไม่ไหวแล้ว....อือออ....อออ

ปลอบภาษาอะไร มีแต่เสียงครวญครางดังลอดออกมาทั้งคืน

.

.

.

.

ยามะพี...นี่ ยามะพี ตื่นขึ้นมาคุยกันก่อนร่างสูงที่ตอนนี้ตื่นเต็มตา หลังจากได้นอนพักเอาแรง พยายามปลุกคนที่นอนสลบเป็นตาย จากการกระทำเมื่อคืน แต่การปลุกก็สัมฤทธิ์ผล เพราะร่างบางกระพริบตาสองสามที แล้วลืมขึ้น มองยูอิจิ

ตอบมาตามตรงเลย...เมื่อวานคุยกับใครอย่าคิดว่าจะลืม หึ ถ้าไม่ได้คำตอบ อย่าหวังว่าวันนี้ยูอิจิจะไปทำงาน ยามะพีเห็นท่าทางที่แสดงออกมาของยู ก็อดจะขำไม่ได้ อ้อยอิ่งอยู่นาน ไม่ตอบ

มันคือใคร...ยามะพี

.............ยิ่งคาดคั้น ยามะพีก็ยิ่งเงียบ แล้วดูท่าว่าจะนอนต่อ

อ๊ะ....ยู ทำอะไรหน่ะเสียงแหบพร่า ครางออกมาเมื่อยูล้วงมือไปสัมผัสแก้มก้น

ถ้าไม่บอก วันนี้ยามะ จะไม่ได้ออกจากห้อง ไม่ต้องไปไหน อยู่มันแต่ในห้องเนี๊ยแหละอาการบอกให้รู้ว่างอน ก็มันอยากรู้ๆโว้ย...อยู่ด้วยกันมา ไม่เห็นว่าคนตัวเล็กจะได้คุยกับใครนอกจากคนในบ้าน พอเค้าออกไปทำงานต่างประเทศแค่ไม่กี่วัน กลับมีโทรศัพท์หา...เสียงใสๆที่ตอนนี้มันควรจะเป็นของเค้าคนเดียว ไม่ใช่ของคนอื่น ยิ่งคิดยิ่งหวง...

อือออ...บอกแล้วๆ เอามือไปห่างๆก่อนเลย ตาบ้ายามะพีคลำๆใต้ผ้าห่ม หยิบจับได้มือปลาหมึก แล้วรีบดึงให้มันกลับไปหาเจ้าของ

เค้าเป็นน้องชายของเพื่อน โทรมาบอกว่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว แค่นี้

แค่นี้...ยูอิจิทวนคำ ก็เห็นคุยกันนานเหลือเกิน ประเด็นมีเท่าขี้มด แต่ก็ยอมเชื่อโดยดี มือเรียวเล็กแกล้งบีบจมูกโตๆของคนขี้สงสัย แล้วก็พูดในสิ่งที่คิดว่า น่าจะพูดซ่ะที ถึงเจ้าตัวไม่ต้องการ เค้าก็จะพูด

เราหน่ะ มีคนที่แอบรักอยู่แล้ว...แล้วคนๆนั้นก็คือ ยู ยังไงหละยิ้มเขิลๆ ถูกส่งให้ยูอิจิ ที่ตอนนี้นอนนิ่งไปแล้ว ถึงแม้จะเคยโดนบอกรักมามากมายจากคู่นอน แต่พอเป็นเสียงลมปากจากยามะพี ทำไมหัวใจมันรู้สึกเหมือนมีน้ำหล่อเลี้ยงยังไงบอกไม่ถูก...

แต่เรารู้...ว่ายู คงไม่ได้.....ฮึก....ไม่ได้ ระ รักเรา....แต่เรา ขออยู่แบบนี้ได้ไหม...จะให้ทำอะไรก็ได้ ขอเราอยู่ข้างๆยูนะ...อยะ...อย่าไล่เราเลย.....ยู อื้ออออออเสียงแจ้วๆถูกดูดกลืนไปกับจูบดูดดื่ม ราวกับเป็นสัญญาของยูอิจิก็ไม่ปาน

ยามะพี....รอได้ไหม คือชั้นยังไม่แน่ใจในความรู้สึก....เท่าไหร่แม้จะตอบเพียงแค่นั้นบนความไม่แน่ใจ แต่มันทำให้ยามะพีมั่นใจว่า อย่างน้อยๆ เค้าก็ได้เข้าไปอยู่ในหัวใจยูอิจิคนนี้แล้ว...ไม่มากก็น้อย

..................................................................................................................................

ณ บ้านอาคานิชิ

ยูโตะ...อย่าสนให้มันมากนักจะได้ไหมมมม จินขี้เกียด เดินตามหาแล้วนะวันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่มาเฟียหนุ่มต้องมาขลุกอยู่กับลูก ผู้น่ารักวัยกำลังโต กำลังซน ส่วนตัวแม่ โน่น ออกไปเดินซื้อของเบรนเนม ถูกใจเค้าหล่ะ พอเดี๋ยวนี้คุณนายไม่ได้ใช้ตัง รู้สึกโรคผื่น มันจะขึ้นตามตัว... ตอนนี้แม่นม กับพี่เลี้ยง กำลังเดินตามหาคุณหนูยูโตะกันแทบจะพลิกบ้าน เพราะอยู่ๆเด็กน้อยก็ปีนออกจากคอกเด็ก ไปไหนไม่รู้....

คุณท่านคะ...คุณหนูอยู่ที่สนามหน้าบ้าน ตรงแปลงดอกไม้ของคุณคาซึยะค่ะตายหละหว่า...ไปอยู่ตรงไหนไม่อยู่ โถ่ลูก...แม่เค้ายิ่งหวงๆอยู่ รีบเดินแกมวิ่งออกไปหา เจ้าตัวน้อย

ยูโตะ!! ออกม๊า ออกมา ถ้าแม่รู้ได้ตายกันทั้งพ่อ ทั้งลูก

ใครตายเหรอ...จินซวยเรียกพี่แล้วไง....หันหน้าแหย่ๆไปให้ร่างบางที่ยืนเท้าเอวรอคำตอบ แล้วสิ่งที่คิดก็ตามมาเมื่อคาเมะหันไปเห็นแปลงดอกไม้ ที่ตอนนี้ถูกดึงด้วยมือเล็ก จนกระจุย กระจายทั้งดิน ทั้งดอกไม้

จิ๊นนนนน ดูลูกยังไง ปล่อยให้มายุ่งกับดอกไม้ของเค้า! แม่นมๆ มาเอายูโตะไปอาบน้ำใหม่ด้วยฮะ...คาเมะเดินไปอุ้มยูโตะไว้ในอ้อมกอด พลางหยิบเอาเศษดอกไม้สุดที่รักรองจากลูก ออกจากมือนิ่ม ปัดๆขี้ดินที่หล่นใส่หัวเด็กน้อยแก้มยุ้ยออก ก่อนจะส่งให้แม่นมไป

จินเปล่านะ...ลูกคลานมาเองอ่ะที่รักก็มันเรื่องจริงนี้หน่า ใครจะไปรู้ ลูกฉลาดขนาดปีนออกมาได้ด้วย =[]=

............

โอเคๆ งั้นเดี๋ยวจินบอกให้คนสวน มาทำให้ใหม่ เอาที่สวยกว่านี่ ใหญ่กว่านี้ก็ได้นะ คาเมะเดินตามง้อร่างบาง ที่กำลังสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังห้องนอนยูโตะ

เค้าจะเอาดอกลิลลี่ เดซี่ แล้วก็กุหลาบ เอาทุกสีเลยด้วย ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาไม่เห็น จินก็เตรียมตัวไปนอนนอกห้องได้เลยคาเมะที่ยืนหันหลังอมยิ้ม แล้วพูดแกมสั่งๆ ไปอย่างรัวๆ คนที่ตามง้ออย่างจินเกือบจดไม่ทันตามคำพูด

อาคานิชิ จิน ภายนอกรั้วบ้าน เค้าจะเป็นคนที่คนทุกคน ต่างกลัวเกรงในอิทธิมืด....

แต่เมื่อพูดถึงภายในรั้วบ้าน....

อาคานิชิ จิน กลับเป็นเพียงแค่ คนกลัวในอิทธิพลเมีย...

::แถมๆ::

คาเมะ ยูอิจิมันโทรมาชวนไปทานอาหารที่โรงแรมด้วยกัน เราจะไปไหมร่างบางแอบงง ใครวะ ยูอิจิ -*- 

ยูอิจิ ใครอ่ะจิน เรารู้จักด้วยเหรอ?ลืมจริงๆนะเนี๊ย คิดไม่ออก

อ่าว ก็เพื่อนสมัยเด็กของเราไง นานๆทีจะว่างตรงกัน งั้นเอาเป็นว่า ไปดีกว่าแล้วจินกลับไปคุยต่ออีกสองสามประโยคจึงวางสาย

ยูมันมีคนรักแล้วด้วยนะ ฮ่ะๆ สงสัยเราต้องเอาเจ้าตัวเล็กไปเย้ยมันหน่อย หึหึยิ้มอย่างสะใจ ที่ตัวเองก้าวหน้าเกินเพื่อนมาอีกขั้น คาเมะมองอย่างปลงๆ สามีใครวะ นิสัยเหมือนเด็กจริงๆ

.

.

.

โรงแรมxxx

รถสีบรอนด์คันงาม ขับมาจอดยังลานด้านหน้าของโรงแรม คาเมะที่นั่งอยู่เบาะหลัง เปิดประตู ก้าวขาลงมา อุ้มยูโตะไว้ในอ้อมแขน ตามด้วยจิน แล้วรถก็เคลื่อนที่ ขับออกไป

เรามาช้าไปรึเปล่าอะ จินเหลือบมองร่างสูง ในชุดสูทสีดำ ที่ดูเท่ไปอีกแบบ ส่วนมากจะเคยเห็นแต่จินใส่เสื้อกับกางเกงธรรมดาเลี้ยงลูกอยู่บ้าน แต่ไม่ว่าอย่างไหน ก็หล่อ ปลื้มครับปลื้ม สามีหล่อ >//<

ไม่หรอกมั้ง มันรอได้ เข้าไปกันดีกว่าโอบเอวบางเฉียบเข้าไปด้วยกัน ยูโตะที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยกับพ่อแม่ ดูดนมขวดอย่างเมามันส์ ตากลมๆ แบ๊วๆมองโน่น มองนี่ตลอด

ไง ไอ่จิน ชั้นนึกว่าแกจะไม่มาซ่ะแล้วยูอิจิลุกขึ้นต้อนรับครอบครัวที่มาใหม่ ก่อนจะผายมือ เชิญให้นั่งลง แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับคาเมะ....คุ้นๆเหมือนเคยเจอกันมาก่อน

ใครวะ จิน....อย่าบอกนะว่า คาเมะยูอิจิกระซิบถาม แล้วคำตอบก็ทำเอายูอิจิอึ้ง....ถ้าจำไม่ผิด ก็คนเนี๊ยแหละที่เคยเจอกันเมื่อปีก่อน ที่สนามบิน โลกกลมสุดๆ...

ยูโตะ มาม่ะ มาหาอาหน่อยซิเพียงแค่ได้ยินเสียงยูอิจิ ยูโตะก็ทำปากแบะ ร้องไห้ออกมาเสียงดัง เป็นผลให้คุณอาหน้าเจื่อนลงทันตา

ฮ่ะๆ สงสัยลูกชั้น จะไม่ถูกกับเพลยบอยหน้าหมีหว่ะ เอิ้กๆ เอ่อ แล้วไหน คนที่แกพามาจินรีบเปิดประเด็น อยากรู้ว่า ใครหนอ สามารถทำยูอิจิ สยบแทบเท้า เหมือนที่เค้าเป็นกับคาเมะตอนนี้

ไปห้องน้ำ....อ้าว มาแล้ว โน้นๆ ยามะพีชื่อที่คุ้นเคย ทำให้คาเมะหันหลังไปตามเสียงยูอิจิ แล้วก็ต้องตาโต ในเมื่อเพื่อนรัก ที่เคยร่วมทุกข์สุขกันมา บัดนี้มาอยู่ตรงหน้า ยามะพีก็อึ้งเช่นกัน ไม่คิดว่าจะได้เจอคาเมะ ดีใจจัง

.

.

.

คาเมะ เราคิดถึงนายมากเลย ติดต่อก็ไม่ได้ รู้ไหม ยูยะออกจากโรงพยาบาล ไปอยู่กับคุณป้าแล้วสองคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทำให้มีเรื่องต้องพูดคุยไต่ถามเป็นธรรมดา

เราก็พอรู้มาบ้าง ถ้าไม่ได้จิน ป่านนี้ยูยะก็คง....เฮ้อ ช่างมันเหอะเนอะ....อ๊ะ อาหารน่ากินจังเลย

จิน ยูโตะจะกินปลาดิบ จินตัดเป็นชิ้นเล็กๆ ให้ลูกก่อนนะ เดี๋ยวสำลักเมื่อเห็นว่ามีมือขาวๆ อวบๆของลูกตัวยุ่ง กำลังสนใจเนื้อปลาสีส้ม คาเมะเลยโยนหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกินไปให้พ่อเด็กมีหรือที่จินจะไม่ทำตามคำสั่งเมียบังเกิดเกล้า แล้วตัวเองก็หันไปคุยต่อ

คาเมะ...นั่นลูกใครอ่ะ อย่าบอกนะว่า ลูกตัวเองอ่ะพูดไปก็ตักข้าวเข้าปากไป โดยที่อาหารในจานสวย พอพร่องไปนิด ยูอิจิก็จะตักมาให้ใหม่ เรียกได้ว่า เติมตลอด สงสัยกลัวกอดไม่เต็มไม้ เต็มมือ

อื้ม...ก็ลูกเราอ่ะดิ มาจากการทดลองหนะ ทำเอง คลอดเอง เห็นแล้วอยากลองมีอ่ะดิ๊...พูดหยอกๆ ล้อยามะพี เล่นเอาคนอยากรู้ก้มหน้างุดๆ ...แหนะ คิดไร รู้นะ...

บ้า คาเมะอ่ะ....กินๆเข้าไปเลยไม่กล้าพูดอะไรต่อ สนใจแต่อาหารอย่างเดียว ก็เขินอะ คาเมะเลยหันไปดูลูกต่อ

ยูโตะ อร่อยไหมครับ...เดี๋ยวแม่สั่งกล้วยบดให้ลูกด้วยดีกว่า ไม่รู้จะมีไหมนะว่าแล้วก็ยกมือเรียกบริกร

จิน

หื้ม คาเมะจินเงยหน้าขึ้นมาจาก จานข้าวลูก ที่ตนเองกำลังบรรจงหั่นปลาให้เป็นชิ้นเล็กๆ เด็กบ้า กินอะไรที่มันง่ายๆหน่อยไม่ได้รึไงฟร่ะ...พ่อซวยทุกที

สั่งกล้วยบดให้ลูกด้วย บอกให้บดให้ละเอียดนะ ไม่ต้องเติมน้ำตาลหรืออะไรทั้งนั้น ไม่มีก็ต้องมี เค้าจะให้ลูกกินแล้วอย่างงี้มีหรือ ที่กล้วยบดของยูโตะจะไม่ได้

พอบริกรมา จินก็สั่งในแบบที่ร่างบางต้องการ อย่างไม่มีหลุดซักคำพูด บริกรพอเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร...จะขัดก็ไม่ได้ ถ้าบอกไม่มี หัวคงหลุดจากบ่า

บอกแล้ว...พออยู่ข้างนอก คนที่ไม่รู้จักจินดี จะเกรงกลัว แต่พออยู่กับคาเมะ จินก็เป็นแค่คนรับใช้ดีๆนี่เอง

ความรัก มันสามารถเปลี่ยนคนได้จริงๆ...